Gelezen april - juni 2026

 

Waak over haar door Jean-Baptiste Andrea

Terwijl ik me eerst al helemaal kon verliezen in het boek Honderd miljoen jaar en een dag van deze auteur, had ik dit nu ook met dit Prix Goncourt-winnende boek uit Frankrijk, Waak over haar van deze auteur. Ik heb ervan gesmuld, en geprobeerd een stuk van de Italiaanse geschiedenis in me op te nemen. Lees hier mijn bespreking.Werd besproken in onze 'Merksemse leesclub'. 

Adrenalin door Ghayath Almadhoun (Engelse vertaling)

Wat kan ik nog schrijven over deze Zweeds-Syrisch-Palestijnse dichter die ik nu al langer volg? In december '25 was hij te gast op een Nuff Said-avond in De Studio in Antwerpen, en waar ik deze oudere bundel van hem kocht, met gedichten die wel een Engelse vertaling gekregen hadden maar nog geen Nederlandse in die tijd. De man weet zijn gedachten en inzichten over de oorlog in Syrië en de gewone mensen in heftige en prangende woorden om te zetten in deze bundel, want het is daarvandaan dat hij naar Stockholm vluchtte. Het respect voor hem groeit en groeit telkens ik hem opnieuw hoor. De volgende afspraak met hem: Crossing border op 8 november in de Arenbergschouwburg! 

De liefdesgedichten van Leonard Nolens

Naar aanleiding van de dood van Leonard Nolens op Tweede Kerstdag '25 heb ik deze prachtige bundel opnieuw gelezen en herlezen. Gedichten die onvergetelijk zijn, zowel in hun pracht als hun soms bedrieglijke eenvoud.  

Liefhebben door Laura van Dolron

Ik heb de theatervoorstellingen van deze Nederlandse theatermaker compleet gemist, maar na deze bundel vol korte teksten over allerlei soorten van liefhebben heb ik hier best spijt van gekregen. De spijt is gelukkig al gesleten, maar de herinnering aan dit ontroerende boek gelukkig nog niet. Een volgende keer ga ik deze naam in de culturele centra proberen niet meer te missen. 

Vrijages door Pia Fraus (Gaea Schoeters)

Pia Fraus is herrezen in de vandaag alomtegenwoordige Gaea Schoeters. Dit was een vernieuwde uitgave van haar bundel met erotische verhalen die in de jaren '90 van de vorige eeuw in het holebi-tijdschrift ZiZo stonden (een magazine dat taboe was en onterecht bij de seksblaadjes terechtkwam maar waar verschillende soorten artikels in verschenen) en daarna wel een hemel in prijzende recensie van een journalist van De Standaard kreeg. Zowel in Vrijages als in de opvolger Meer vrijages (ik vond nog een exemplaar hiervan ergens in een nabije Standaard-boekhandel) betreft het hier een aantal erg gevarieerde, humoristische, queer, sexy en avontuurlijke expliciete verhalen over vrouwen en genderfluïde personages die zich mannelijke vrijheden veroorloven en zich niet laten intomen. Emancipatorische verhalen zonder clichés. Heel vlot geschreven én te lezen. Taboedoorbrekend inderdaad. 

Charmolypi door Annelies Verbeke

Annelies Verbeke debuteerde begin dit jaar met een gedichtenbundel, na al een heel oeuvre van romans, kortverhalen en theater te hebben neergezet. Opnieuw laat ze zien hoe sterk ze is: poëtisch, verhalend, relevant, humoristisch, stijlvol en uitreikend naar vele literaire referenties over tijd en ruimte heen. Ze volgt doorheen heel de gedichtenbundel Nisaba, de Soemerische schrijfgodin. De Soemerische beschaving bloeide in Mesopotamië (ong het huidige Irak) in de jaren 4500 a.C. tot ong. 1900 a.C. De Soemerische priesteres Endehuanna die als eerste auteur ooit te boek gestaafd staat, leefde van 2285 - 2250 a.C., en vereerde Nisaba. Verbeke had het over die Endehuanna in haar kortverhalenbundel Treinen en kamers, en komt dus weer heel beslagen over. Grappig is ook dat ze in haar boekpresentatie vertelde dat ze de indeling van haar bundel in kleine hoofdstukjes ('Nisaba heeft geduld', 'Nisaba ruimt het zelf wel op', 'Nisaba vergat', 'Nisaba legt zich erbij neer', 'Nisaba vraagt het aan Google AI') heeft ontleend aan de in Vlaanderen welbekende Tiny-boeken. Dat triggerde bij mij ook goede leesherinneringen! 

Malpertuis door Jean Ray (John Flanders en een aantal andere pseudoniemen)

Als laatste boek van de Merksemse leesclub van het schooljaar was het de beurt aan Malpertuis van Jean Ray, ook wel gekend als John Flanders die veel beroemde Vlaamse filmpjes heeft geschreven (voor scholieren bedoeld). Malpertuis werd betiteld als eerste Belgische fantasy klassieker en zelfs internationaal, met ontelbare vertalingen. Het werd zelfs verfilmd door Harry Kümel. Ik vond het verhaal vooral complex. 

Jean Ray mag dan wel in Gent gewoond hebben. Net als de enige Nobelprijswinnaar, Maeterlinck, die ook uit Gent kwam, schreef hij in het Frans, en is dit boek dus vertaald. Eerst door een later erg bekend geworden andere magisch realistische auteur, Hubert Lampo, en nadien door 2 minder bekende vertalers, die er volgens mij de vaart en de 'special effects' wat hebben uitgefilterd. Ook dankzij hun ontelbare voetnoten, die naar mijn aanvoelen dikwijls niet terzake deden. 

Het verhaal zelf is opgebouwd als een verzameling gevonden geheime documenten, die zijn geschreven door verschillende personages waaronder het hoofdpersonage Jean-Jacques Grandsire, die grosso modo allemaal vertellen over het mysterieuze spookhuis Malpertuis waar een aantal erfgenamen moeten samenwonen om hun erfenis te krijgen. Dit 'Malpertuis' zou zich wel in Gent bevinden, maar hoewel er naar gezocht is geweest doorheen de jaren, werd het nooit echt gevonden. 

De associatie met het beroemde fort 'Malpertuus' van de vos Reynaert kan best uit de koker van deze Jean Ray gekomen zijn, aangezien er naar het einde toe ook een vos met slinkse en slechte streken het blijkt te besturen, zelfs over de dood heen. 

Het label 'horror' is wat ver gezocht, wel gaf het boek me uiteindelijk een heel beklemmend en ongemakkelijk gevoel naar het einde toe. Meer "gezochte" horror-verhalen zitten volgens mij meer in het moment, dit boek bleef wat meer plakken en de plot was voor mij eigenlijk totaal onverwacht. 

Nachtatlas door Peter Verhelst

Voorbijgestoken dit jaar door een jongere garde dichters op de Herman de Coninck-poëzieprijs blijft deze reus van de hedendaagse Vlaamse poëzie me boeien en doet hij me nadenken over zijn metaforen en zijn stijl van verzen. Zijn laatste bundel was weer een exquise buffet van geweldig bedachte en onwerkelijke associaties en zijn geweldige sensibiliteit. 

Ik ben hier! door Joke van Leeuwen

Opnieuw laat Joke van Leeuwen zich in dit boek zien als een der meest meelevende auteurs die ik ken. Dit verhaal gaat over een klein meisje, Jona, dat alleen achterblijft in een groot woonblok terwijl de plaats waar ze woont helemaal ondergelopen is. Wolem, haar dorp, is namelijk onder zeespiegelpeil gebouwd (wat niet in Ndl?) en haar vader heeft zich hier altijd al zorgen over gemaakt. Hoe de auteur de relatie beschrijft van het meisje en de vader die steeds aan het werk is, en die met z'n tweeën na verlaten te zijn door moeder en echtgenote, getuigt van het naast elkaar leven en beider eenzaamheid. 

Joke van Leeuwen schrijft zoals steeds met weinig woorden over vele gevoelens en ook nu weer over een maatschappelijk relevant thema: de klimaatcrisis die door menselijke fouten nu uitmondt in een overstroming. Het steeds maar meer moeten consumeren en geld verdienen (in eenvoudige woorden het kapitalisme uitgelegd). Ze heeft een patent op eenzaten als hoofdpersonages, kinderen die vooral in hun eigen hoofd en hun eigen fantasie leven. Jona is erg creatief, en weet zich uit de slag te staan, ook al wordt het heel moeilijk naar het einde toe. Opnieuw een aanrader van jewelste!  

Het jongensuur door Andreas Burnier (Catharina Irma Dessaur)

Ook weer een boek geschreven onder een pseudoniem. Catharina Irma Dessaur, een Nederlandse auteur en feministe, schreef als een van de eerste over homoseksualiteit en transgender-gevoelens onder dit mannelijke alias.In dit dunne boekje uit 1969 dat in 2025 plots de Vlaamse canon binnenkwam, gaat het over een joods meisje dat de nasleep van de Tweede Wereldoorlog in Duitsland meemaakt, en terwijl ze nog op verschillende plekken moet schuilen, in verwarring over haar lichaam opgroeit en gevoelens voor vrouwen begint te ontwikkelen. Dit is een beklijvend en prachtig geschreven coming-of-age verhaal avant la lettre voordat dit genre trouwens een echt ding werd. Het is eigenlijk een autobiografisch verhaal van Dessaur zelf, die in een joods liberaal gezin opgroeide. Ze werkte als professor in de criminologie aan de toenmalige Katholieke Universiteit Nijmegen, nu de Radboud University.

Ontevreden door Beatriz Serrano

Ontevreden was ik een beetje over dit boek, maar ja, ik wou nog aan een leesclub meedoen uit het hippe BoHo, dus las ik dit succesvolle boek uit Spanje. Een boek dat toch wel vooral "generation Z" portretteert, werd er gezegd in deze groep, die niet zo snel meer tevreden is van een leven waarin toch veel tijd gaat naar de job die je uitoefent, terwijl dit voor de zogenaamde "generatie X" en oudere millenials toch meer voor de hand zou liggen. Dat zijn clichés natuurlijk.
Het hoofdpersonage uit dit boek is een vrouw die een masker moet opzetten in de fake aandoende advertising-wereld, zichzelf niet kan zijn, en ook nog enorm tegen een teamweekendje opkijkt als ware het een horrorverhaal. Eenzaamheid is in feite haar grootste probleem wat wel heel herkenbaar én relevant is deze tijd. Dat ze vooral een klaagzang neerschrijft en er weinig zelf aan probeert te doen, is redelijk frustrerend als lezer. De schrijfstijl en de constructie van dit boek hebben me niet echt overtuigd. Op een andere manier geschreven was me dit waarschijnlijk beter in de smaak gevallen. 

De blanke gave door Ellen Deckwitz

In deze gedichtenbundel schetst de Nederlandse dichter Ellen Deckwitz een vrij apocalyptisch beeld van een wereld waarin het water oprukt. Moeders slepen hun kinderen op het droge en geliefden verdwijnen. De IKEA loopt onder en de A2 verandert in een heel kalm, groot kanaal. De aarde droogt op, de zee is bruin en de hemel is niet blauw meer. Door de heldere taal, de sterke beelden en de ontroering komt de bundel enorm binnen. De gedichten staan elk op zichzelf en klagen de toestand van ons milieu aan. Ellen Deckwitz is gekend voor haar constante promotie voor de poëzie, heeft op heel wat literaire festivals opgetreden (Lowlands, Poetry International, de Nacht van de Poëzie) en schreef de populariserende poëzie-handleidingen "Olijven moet je leren lezen" en "Dit gaat niet over graasmaaien". Deze bundel is krachtig en wakkert je zin aan om je te blijven engageren voor onze omgeving. Een combinatie van Ellen Deckwitz en Moya De Feyter bv zou me zeker uit mijn zetel halen. 

Naar Constantinopel door Michaël Vandebril en Bart Pluym

Een andere bundel die je naar de wereld rondom je doet kijken, en met name naar de huidige landen die op de Via Egnatia liggen, de eeuwenoude weg tussen Rome naar Constantinopel. Deze weg vormde ooit de levensader van achtereenvolgens het Romeinse, het Byzantijnse en het Ottomaanse rijk. Auteur en "literair coördinator in hoofdberoep" Michaël Vandebril en illustrator-schilder-antropoloog Bart Pluym vervolgden hun weg die ze in hun vorige gezamenlijke bundel "Op de weg van Appia" samen afreisden, het eerste deel dat hen langs de Via Appia van Rome naar het huidige Brindisi brengt, een stad die zich in de hak van de laars bevindt. Nu reisden ze door Albanese bergpassen, het afwisselende Noord-Macedonië en Griekenland naar het huidige en nog steeds mysterieuze Istanboel, de voormalige hoofdstad en nog steeds de belangrijkste financiële metropool van Turkije. Cultuur en natuur wisselen elkaar af, en je krijgt een roadtrip te lezen die je doet stilstaan waar nodig, en enkele bladzijden later nog steeds verder wilt lezen. Zo hang je aan de lippen van de dichter die je opnieuw laat laven aan zijn overvloedige schrijfstijl die wel wat aan de Italiaans/Franse rococostijl doet denken: raffinement, elegantie, rijk gedecoreerd (hier in woorden), maar ook voldoende luchtigheid op heel wat momenten. Vele thema's komen aan bod op deze roadtrip onder vrienden. Heerlijk om weer mee te leven met een reis in één lang gedicht afgewisseld met geweldig mooie tekeningen. Dit las weer enorm vlot! 

Uitgever(ij) in de kijker: Jurgen Maas

Artikel gepost op antwerpenleest.be op 15 juni 2026

Door Nathalie Brouwers

Jurgen Maas is tegenwoordig veel te vinden in Antwerpen: hij was in onze stad voor enkele activiteiten in maart dit jaar toen het Nomadisch Monument voor Gaza naar Antwerpen kwam dankzij het M HKA, en er voor die gelegenheid een programma uitwaaierde van datzelfde M HKA via het oude Raamtheater in De Vrièrestraat tot in de Bourlaschouwburg. Eind maart was hij er bij in zaal Platform voor de Herman de Coninckprijs waarvoor Yasmin Namavar op de shortlist stond met haar dichtbundel Verblijf. In mei was hij met enkele auteurs aanwezig bij een activiteit van Pen Vlaanderen in boekhandel De Groene Waterman.

Met zijn uitgeverij probeert hij specifiek vertaald werk uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika aan bod te laten komen, in proza en poëzie, zowel als in literaire en journalistieke non-fictie. Daarnaast is er nog een klein Nederlandstalig aandeel waarin hij wat aan het freewheelen is, en waarin vooral de focus ligt op thema’s die hij zelf heel belangrijk vindt.

Hoe kwam je ertoe om met een uitgeverij te beginnen? Van waar kwam de liefde voor het boek?

Ik combineerde mijn liefde voor lezen met mijn job als journalist bij een Nederlandse radio-omroep. Daarnaast maakte ik 20 jaar lang als vrijwilliger ook een tijdschrift over het Midden-Oosten. In 2010, zo rond m’n 40ste, vroeg ik me af of ik daar nog mee verder wilde. Toen zat ik al met het idee om een uitgeverij van een vriend over te nemen (Bulaaq) maar daar was het toen de tijd nog niet voor. Hij stelde me de vraag waarom ik niet voor mezelf wilde beginnen. En hij wilde graag adviseur voor mij zijn. Tijdens mijn studies had ik mijn studie politicologie gecombineerd met de journalistiek, vooral rond het Midden-Oosten. En ik las daardoor in die tijd vooral non-fictie. Toen ik met mijn eigen uitgeverij begon, las ik al wel meer fictie. Ik wilde zelf meer lezen uit die regio maar kan geen Arabisch. Dus ben ik de boeken die ik zelf wilde lezen in vertaling maar beginnen uitgeven, zodat ze ook toegankelijk werden voor anderen.

Hoe kwam en kom je te weten welke boeken je wilt uitgeven als je de taal niet kent?

Ik ben begonnen met een klein netwerk van enkele informele contacten in het literaire veld, en vroeg hen of ze mij tips konden geven. Vervolgens ga je met schrijvers samenwerken, waarvan je ook weet dat ze binnen enkele jaren opnieuw een boek zullen hebben om uit te geven. En schrijvers kennen schrijvers. Zij brengen hun eigen netwerk aan. Ten derde en heel belangrijk zijn ook de vertalers. Zij brengen in de meeste van de gevallen de boeken aan, en zijn dikwijls de beslissende stem of ik iets ga uitgeven of niet. Nog meer als het gaat om poëzie.

Ik neem ook vaak gewoon op gevoel een beslissing. En ik vraag het weleens aan een journalist of zo die een boek heeft besproken. Dat was bij voorbeeld het geval met Rubberboot van Vincent Delecroix toen die voor de Internationale Booker-prijs in het VK op de shortlist kwam. Ik heb toen meteen de beslissing genomen om die rechten te kopen. Ik vraag het altijd nog eens aan de vertaler of het een goed werk is. 

Behrouz Boochani heb ik dankzij De Morgen gevonden. Uiteraard zoek ik de auteurs ook op, lees ik artikels en interviews, en ga ik rondkijken op festivals en dergelijke. Zo kwam ik van Sulaiman Addonia te weten dat hij nooit voorleest in het openbaar. Kijk, dat kan natuurlijk ook. Maar dat weerhoudt er mij natuurlijk niet van om hen te gaan uitgeven.

Gelukkig maar. Beide auteurs hebben prachtige boeken geschreven. Wat was juist je drijfveer? Was het de minder bekende stemmen naar het Nederlandse taalgebied te brengen, want dat lijkt me niet zo makkelijk?

Ja, ik ben zeker op zoek naar stemmen of verhalen die je minder hoort, voor ons nog onbekend zijn en in een niet-Europese taal schrijven, ook binnen Europa. Zij hebben ook een enorme belangrijke stem te vertolken.

Je geeft daarnaast ook een aantal Nederlandstalige auteurs uit. Daar zie je niet specifiek naar de thema’s waarover ze schrijven?

Nee, naast de 70 tot 80% van de boeken die ik uitgeef uit het Midden-Oosten, gaat het van cartoonboeken tot Russische kunstenaars en politieke dissidenten die in de gevangenis zitten. Daarnaast zijn het ook boeken over thema’s die ik gewoon heel belangrijk vind. Chris Keulemans is er een goed voorbeeld van. Net is er een derde deel in zijn trilogie uitgekomen. Dat zijn vooral reisverhalen. Eerst was er Gastvrijheid, en dan Verzet. Nu ligt het laatste deel ervan Vriendschap in de rekken.

En hoe pak je het aan om deze auteurs en verhalen vervolgens te promoten?

De Vlaamse coöperatieve uitgeverij EPO vertegenwoordigt ons in Vlaanderen voor onze promotie en perscontacten. De verdeling naar de Vlaamse boekhandels loopt wel terug via Nederland. Op zich is het onder de aandacht krijgen van je auteurs bij journalisten en festivalorganisatoren niet veranderd t.o.v. vroeger. De sociale media zijn daar de laatste jaren ook heel belangrijk in geworden. Dat de ene auteur zich bekend maakt op sociale media en de andere auteur niet, is ook hun eigen keuze. Het belangrijkste blijft dat de boekhandel weet welke nieuwe boeken er aankomen, en daarvoor zijn er 2 à 3 keer per jaar boekhandelsbeurzen. Daar kan je vertegenwoordiger dan vertellen wat er aankomt en waarom juist dat ene boek in de winkel zou moeten liggen.

Hoe lang moet je als uitgever ongeveer op voorhand plannen?

De volgende aanbiedingsbeurs is begin september, en begin juni moet ik de titels doorgeven voor de brochure voor het volgende kwartaal. Vier maanden voor verschijnen ligt je lijst al vast, maar ik kan er nog altijd mee schuiven als ik ineens een ander boek wil uitgeven. Voor de Nederlandse boekhandels is er een digitaal beursplein. Ik maak ook een papieren editie voor de Belgische boekhandels.

Begin 2025 heb je dan toch Uitgeverij Bulaaq overgenomen van die vriend van je. 

Dat klopt. Zij geven vooral klassiekers uit het Midden-Oosten uit. Bij Bulaaq is er nu het boek Honderd-en-een-nacht (red: naar analogie met Duizend-en-een nacht).

Er is ook een boek met de titel De Zaak van de Dieren tegen de Mensen, en dat is een tekst uit de 10de eeuw uit Irak, over dierenrechten nog wel. Heel speciaal hoor. Er waren ook woordenboeken maar dat aantal is afgenomen. Ik heb binnenkort een bespreking gepland voor de uitgave van een Marokkaans reisverslag uit eind 12de / begin 13e eeuw dat nog nooit in het Nederlands vertaald werd. Dat wordt ook iets fantastisch! 

Op activiteiten van PEN Vlaanderen (en Nederland) komt er logischerwijze vaak een auteur van je stal aan bod, zoals onlangs nog in de Antwerpse boekhandel De Groene Waterman bij “RIHLA: what does home mean?” met auteurs Asmaa Azaizeh en Rasha Hilwi. Fatena al-Ghorra uit Antwerpen, die er ook was, geeft ook bij je uit.

Ja, we vullen elkaar goed aan door de raakvlakken die we hebben. Ellen Van Pelt, de coördinatrice van Pen Vlaanderen, ken ik ook wel [interview te vinden hier]. Aan een aantal auteurs die ik uitgeef, heeft vooral Pen Vlaanderen al regelmatig aandacht besteed. Voor de actie met de Lege Stoel, met Oeigoerse en Palestijnse auteurs, enz. Maar nu met Joke Hermsen als nieuwe voorzitter zal Pen Nederland zeker ook weer zichtbaarder worden. Dat gaat nu eenmaal in periodes.

Asmaa Azaizeh heeft een dichtbundel uitgegeven en er zit een memoir van haar bij ons aan te komen. Rasha Hilwa gaat ook haar eerste boek bij ons uitgeven in het najaar.

Een van de eerste boeken die ik van je uitgeverij las is Alleen de bergen zijn mijn vrienden van de Iraans-Koerdische auteur Behrouz Boochani, en die nu in Nieuw-Zeeland woont. Dat boek raakte mij enorm. Ghayath Almadhoun, een Syrisch-Palestijnse dichter, is één van mijn favoriete dichters geworden. Die heb ik in Antwerpen ook al een aantal keer zien optreden. 

Ghayath zal in november een maand te gast zijn in het schrijvers-appartement van het Brusselse Passa Porta. Dan komen er ongetwijfeld ook weer optredens. Ah ja, hij komt naar Crossing Border in Antwerpen! Maar ik mag niet vergeten dat mijn dochter dan ook jarig is, dat mag niet overlappen uiteraard.

Antwerpen is helemaal niet zo ver, en voor mij dichterbij dan pakweg Groningen. En er zitten geweldige boekhandels die ik nog wil bezoeken.

Via het Nomadisch Monument dat te gast was in Antwerpen kwam ik ook uit op het project “Stemmen uit Gaza” dat je samen organiseert met Ingrid Rollema, een beeldend kunstenaar uit Gaza, om specifiek Gazaanse auteurs hier uit te geven. Kan je daarover wat meer vertellen?

“Stemmen uit Gaza” is een idee dat afkomstig is van Ingrid. Zij werkt al meer dan 30 jaar aan kunstprojecten in de Gazastrook voor kinderen, en heeft daarvoor een stichting opgericht, de Hope Foundation. Op een gegeven moment wilde zij ook de literatuur uit Gaza naar Nederland brengen, door het opzetten van een literaire commissie in Gaza met allemaal lokale mensen. Zij maken sinds het project elk jaar een shortlist op van vijf titels, die dan in Nederland nog door een aantal andere mensen worden beoordeeld. Dat zijn Ingrid, Djûke Poppinga (vertaalster Arabisch – Nederlands), Ton van der Langkruis (oprichter Writers Unlimited Festival, voorheen Winternachten) en ikzelf.

Van die vijf wordt er dan één naar het Nederlands vertaald en uitgebracht. Daar kwamen we mee in februari ‘23. In Gaza hebben we dat jaar een aantal potentiële schrijvers ontmoet en afspraken gemaakt. In september dat jaar was het eerste contract getekend voor het boek Een tuin voor verloren benen van psycholoog en auteur Mahmoud Jouda.

Tja, en een maand later is daar dan de pleuris uitgebroken natuurlijk. Er is echter verder gewerkt. In 2025 is er een tweede boek verschenen in de serie, De man die achteromkeek van Amer Almassri.  

Het toeval wil dat deze twee auteurs nu beiden in België wonen, waardoor het natuurlijk makkelijk is om hen zelf hun werk te laten presenteren op activiteiten. Dit jaar komt er een derde boek uit, nu van een schrijfster die in Gaza woont. Dat was eerst voorzien in mei maar we wilden daar een heel speciaal boek van maken, qua vormgeving dan, en daarom zal dit er waarschijnlijk pas in juli aankomen. De titel wordt Niemand op de begraafplaats, een verzameling kortverhalen. Dat zal wel moeilijker worden voor presentaties, maar we gaan proberen zoveel mogelijk online te gaan om haar ook te laten spreken. 

Hoe leefbaar is het daar eigenlijk nog om met zulke dingen bezig te zijn? Dat vraag ik me dan af.

Ja, het is onbegrijpelijk hoeveel veerkracht veel mensen hebben daar. Onze contacten blijven inderdaad bezig ondertussen hoewel het heel zware, heftige toestanden zijn. Ook Ingrid blijft actief. De Hope Foundation werkt er nog steeds met haar lokale mensen. Er worden bij voorbeeld tekeningen gemaakt en die worden dan opgestuurd naar scholen in Nederland, een culturele uitwisseling eigenlijk. Scholen worden geïmproviseerd in tentjes, enz. Ze proberen er te zorgen voor faciliteiten, dat er les kan gegeven worden, allerlei dingen eigenlijk. Daar wordt altijd mee door gedaan. 

Kan je tot slot enkele boekentips geven die we zeker moeten lezen nu? 

Rubberboot – Vincent Delecroix

Dit boek gaat je geweten opvreten. Het is het verhaal over een rubberboot met 29 opvarenden die van Calais naar Londen proberen te raken. Maar de boot gaat zinken. Wat er dan gebeurt, wordt verteld vanuit de ogen van een Franse kustwachtmedewerkster. Ze heeft ook gewerkt op basis van authentieke opnames. Echt heel goed gewoon.

The Book of Khartoum (Soedan)

Dit boekje heb ik net gekocht in Londen. Het is een bundel met allemaal Soedanese auteurs. Het is een reeks van Comma Press. Er is er nu één net in residentie in Brussel geweest. Ik hoop dat ik daar werk van ga kunnen uitgeven.




Tekstielen - Sarah De Koning

Ik heb me onlangs deze dichtbundel aangeschaft, die me aantrok tijdens de uitreiking van de Herman de Coninckprijs en waarvoor Yasmin Namavar, dichteres van mijn uitgeverij, ook was genomineerd. Ik kijk ernaar uit om dit te lezen en beter te leren kennen en ben er al eens diagonaal door gegaan.




Vriendschap – Chris Keulemans

Dit is het slot van een drieluik over wat de wereld draaiende houdt. Het zijn reisverhalen over de belangrijke dingen van het leven. Vriendschap is ook één van de mooiste dingen in het leven. Wat is de waarde en de betekenis van vriendschap? Als je dat echt wilt voelen en beleven, lees je best Vriendschap van Chris Keulemans. 

Dank voor het goede gesprek en je boekentips!

Website Uitgeverij Jurgen Maas