Tekstielen - Sarah de Koning

 Tekstielen: zalige miniaturen vol met taalplezier

Sarah De Koning heeft een prijswinnende debuutbundel geschreven: Tekstielen. Vandaag luisterde ik naar de podcast Beeldspraak waarin ze in gesprek ging met Hanna de Grave Loyson over deze bundel die zowel de Johan Polakprijs won als de Poëziedebuutprijs. Ze was tevens genomineerd voor de Herman de Coninckprijs én de C. Buddinghprijs.

Ik heb iets met stemmen en de kracht van – vooral poëzie – te horen voorlezen. Zo kan ik mee zweven of meedansen met de stem en de muziek. De letters blijven niet enkel op papier en kruipen sneller in mijn hoofd. Zo gaat dat voor mij toch. Ook Sarah kan dit geweldig goed. Dat bewees ze al op het fijne literaire debutantenfestival Vers Vuur in mei dit jaar in De Roma, waar ik o.a. bij haar aanschoof om een literaire dubbeldate mee te hebben. Dat doet ze opnieuw erg goed in deze podcast door de stukjes die ze voorleest. Ze vertelt ook meer over zichzelf, o.a. hoe ze tot deze bundel gekomen is en waarom ze er volgens haar net voldoende lang gewacht mee heeft.

Laat me even teruggaan naar mijn eerste indruk toen ik deze bundel open sloeg. Ik wist niet wat ik voor me had: welke woorden zijn dat, hoe zijn die zinnen opgebouwd? Alles leek in tegenovergestelde richting te lopen en anders dan normaal, waardoor deze bundel een mysterieuze glans kreeg. De woordspelingen en de nieuwe beelden die ontstaan, zijn geweldig goed gevonden. Heerlijk associatief, wat me altijd verder doet lezen en smullen van de taal terwijl ik ook nog een kort verhaaltje meekrijg.

De dichteres blijft niet bij zichzelf, ze betrekt er haar hele leefwereld bij. Objecten krijgen dikwijls een actieve rol of verrassende adjectieven toebedeeld, herhaling mag gewoon. Ik blijf soms verdwaasd achter, en toch wil ik telkens verder lezen, want ik ben benieuwd naar hoe dit alles ineen haakt. Ik moet onvermijdelijk een brok wegslikken bij dat grote zoete verlangen, naar alles wat een mens geluk dan wel droefenis kan brengen. Het gaat over ups en downs, over twijfel en zeker zijn. Over alle kanten van het mens zijn dus.

De bundel surft tussen de motto’s van Renata Adler over de verhalende kracht van Scheherazade en Patricia De Martelaere die afwijst dat het altijd over de partner gaat, die wordt alleen maar uitgevonden op papier in een woordenboek over de liefde, in een atlas van de wereld. Sarah toont zich met deze bundel van alle kanten: wachten en laten wachten, geven en nemen, intiem en afstotend. Humoristisch en hier en daar pikant mag het ook zijn.

Zo hebben deze “Tekstielen” oftewel miniaturen alles om een breed publiek te vinden. Het taalplezier spat van de pagina’s, waarin je kattenbelletjes, observaties, telefoongesprekken én brieven vindt.

Een kort fragment uit een van de brieven:

“Ik schrijf je; ik heb geen nieuws en deze brief is daar een neerslag van, een onherroepelijk punt, de contouren: het voortdurend verplaatsen van geknielde woorden, gekneusd en beurs.”

Titel: Tekstielen
Auteur: Sarah de Koning
Uitgever: Querido
Jaar: 2026

Let them eat chaos - Kae Tempest

Spoken word, poëzie, rap: het vloeit allemaal samen bij Kae Tempest

Ik heb ongetwijfeld nog heel wat gaten te dichten wat betreft het werk van spoken word-artiest, rapper, dichter en schrijver Kae Tempest. Een tijdje geleden kwam ik zowel op een niet nader genoemde streamingdienst als in de bibliotheek op zijn album – origineel voor zijn live performances geschreven – Let them eat chaos, terecht. Deze tekst dateert al van 2016 (als Kate Tempest). De combinatie stem op het ene medium en de tekst ook mee kunnen volgen in boekvorm, werkt goed voor mij omdat ik het niet gemakkelijk vind om dit op topsnelheid gebrachte lange gedicht te volgen in het Engels.

Het gedicht gaat over zeven buren die in dezelfde Londense straat wonen, en die – los van elkaar – om verschillende redenen getekend, gemarginaliseerd, eenzaam, gebroken, verslaafd, … geraakt zijn in hun leven. Sommige redenen en motieven zijn al herkenbaarder dan andere. Tijdens een nacht breekt er een zware storm uit en dat geeft hen de kans elkaar te ontmoeten. Opnieuw beschrijft Tempest een manier waarop mensen toevallig samenkomen en met elkaar verbonden kunnen raken.

Bij deze allround performer zit het ingenieuze vooral in de woorden die in elkaar lijken te vloeien, te botsen en rond elkaar te cirkelen - alsook in de lay-out van de bundel - en in de verschillende betekenissen die ze krijgen. Het ritme en de intonatie van het ingesproken album maken dit niet enkel een gedicht, maar een bijna totaalbeleving (het is nog niet live). 

Tempest’s eerste roman Having spent life seeking ligt al klaar op mijn boekstapel. De aanbevelingen daarover klinken net wat té overtuigend.

[...]  

The sickness of the culture
and the sickness in our hearts
is a sickness that’s inflicted

by the distance
that we share.

It was our bombes that started this war.

It rages at a distance,
so we dismiss all its victims as strangers,
but they’re parents and children
made dogs by the danger.
Existence is Futile so we don’t engage.

[…]

Trust is

trust is something we will never see

Till love is unconditional

The myth of the individual

Has left us disconnected lost
and pitiful.

I’m out in the rain
it’s a cold night in London

Screaming at my loved ones
to wake up and love more.

Pleading with my loved ones to

wake up
and love more.

Titel: Let them eat chaos
Auteur: Kae Tempest
Uitgever: Picador Poetry - Universal (Audio CD)
Jaar: 2016