Sandrine Verstraete wint de Herman de Coninckprijs 2026 met 'Kamers'

Artikel op antwerpenleest.be op 24 maart 2026, foto's: © Nathalie Brouwers 

Een verslag van de prijsuitreiking op 21 maart, Wereld Poëziedag.

Een zaterdag met zon en een helblauwe hemel, en nog wel op Wereld Poëziedag. Ik kuier rond of eerder haast me, als literaire gulzigaard:

• van de “Poets’ Corner” met Peter Holvoet-Hanssen in “den Botaniek”
• via het Plantin-Moretusmuseum, de bakermat van de drukkunst die in een nieuwe expo kunst, plantkunde, en dichters samenbrengt,
• naar de Bourlaschouwburg voor een zware lezing over de vernietiging en de weerbaarheid van Gaza en waar twee Gazaanse auteurs voorlezen,
• om tenslotte te eindigen in zaal Platform van veilinghuis Bernaerts voor de uitreiking van de Herman de Coninck-prijs 2026 voor de beste Nederlandstalige dichtbundel.

De link met de letteren is telkens aanwezig – gelukkig met hier en daar een stop om de innerlijke mens te versterken en wat frisse lucht op te snuiven.

Voor de prijsuitreiking in de geweldige zaal Platform zijn feestelijk versierde tafeltjes klaargezet voor alle poëzieliefhebbers. Vooraan een groot scherm zodat ook het publiek achteraan de volgorde van de sprekers en dichters goed kan volgen.

De shortlist werd op 21 februari — de verjaardag van Herman de Coninck — bekendgemaakt.

Alle zes genomineerden zijn aanwezig en lezen voor uit eigen werk. Eén gedicht per auteur is opgenomen in de zevende editie van bloemlezing De 44, een publicatie van Behoud de Begeerte en het PoëzieCentrum die we achteraf meekrijgen en die je ook kan aanschaffen in de betere boekhandel aan de democratische prijs van 5 €.

Deze bloemlezing bevat zowel debuterende, aan de weg timmerende als gevestigde waarden. Twee debutanten stonden dit jaar op de shortlist. De regel van de jury schrijft voor dat er telkens één debutant op de shortlist moet staan, en die lat is de laatste jaren altijd met gemak gehaald.

Piet Piryns, groot poëziekenner, presenteert en leidt het publiek vlot doorheen de avond in zijn kenmerkende eigen humoristische stijl. Singer-songwriter Emma Hessels bijt de spits af met fijn besnaarde muziek, waarna Piryns traditiegetrouw start met een gedicht van de grote Herman de Coninck zelve.

In ronde 1 staan Maxime Garcia Diaz met haar bundel 'Het netwerk moet gebouwd worden' - over het digitale bestaan - en Jolanda Kooijmans met 'Addertje' - een duistere fabel over het kwaad in nieuwe gedaantes - vooraan op het podium. Het valt direct op hoe divers de genomineerde werken zijn, in inhoud én vorm, en steevast passend bij de nieuwe moeilijke tijden.

Ronde 2 brengt Sara de Koning, wier bundel 'Tekstielen' volgens de jury een nieuwe dichtvorm introduceert die naast de limerick, de haiku en het sonnet mag staan, en Yasmin Namavar, samen, die in haar bundel 'ver/blijf' haar Nederlands-Iraanse roots tot leven wekt en Perzische lyriek met meer verhalende verzen combineert. Daar ben ik alvast erg benieuwd naar. Alle genomineerde bundels zijn hopelijk snel te vinden in de lokale bibliotheek!

Na een nieuwe muzikale pauze presenteert Piryns het laatste duo van de avond: Peter Verhelst, die zich dankzij de intro van de ginnegappende presentator “de opa van het gezelschap” voelt, met zijn genomineerde bundel 'Nachtatlas', en de na enkele jaren in de poëzie terugkerende Sandrine Verstraete die de jury ook heeft omvergeblazen. Verhelst mag zich dan al opa voelen, genieten van zijn stem als ik even enkele minuten mijn ogen sluit, lukt me nog altijd heel goed. Kan die man eraan doen dat hij al jaren prachtige bundels aflevert? Euh, ja zeker?

Maar niet voor niets staat Sandrine Verstraete als laatste op het podium: zij is dit jaar de laureate. Met haar bundel 'kamers' won ze de jury volledig voor zich. De lofbetuigingen van jurylid Jelle van Riet liegen er niet om. Na de dankwoorden ging die veelbelovende bundel — ook dankzij de kwinkslag-dreigementen van Piryns — mee naar huis dankzij de verkoopstand van De Groene Waterman.

Met woorden en beelden die nog even nazinderen wordt het tijd om op huis af te gaan. Niet zonder verwachting fiets ik nog eens de route langs de Noorderbrug. Jammer genoeg mag ik direct doorrijden, en krijg ik de gelegenheid niet dat gedicht van Stijn Vranken (tegengekomen in het Plantin Moretusmuseum) nog eens te bewonderen, en rustig de tijd te nemen om die daar te staan verliezen. Zonde, maar ach de vermoeidheid deed zich wel gevoelen na deze lange dag!

Dit was de Startshow van de Poëzieweek 2026

Artikel op antwerpenleest.be op 02/02/2026

De Arenbergschouwburg liep de voorbije woensdag goed vol voor een rijk gevulde Startshow van de Poëzieweek.

De avond werd geopend met eregaste Ellen Deckwitz, de Nederlandse dichter die de eer te beurt viel dit jaar het Poëzieweekgeschenk te mogen schrijven, en die met alle égards werd aangekondigd door presentatrice van dienst Ella Michiels. Nu ja, eerst bracht Johannes is zijn naam (aka Johannes Verschaeve) de poëtische sfeer erin met zijn uitstekende gevoelige Nederlandstalige popsongs. Qua woordkunst zijn Verschaeve’s songteksten ook pareltjes om elk om beurten door een ring te halen.

Ellen Deckwitz, die ook stadsdichter is van Nederlands literaire hoofdstad, Amsterdam, startte daarna met een wervelende performance. Om deze performance af te kruiden had ze haar broer Dirk-Jan meegevraagd om daarbij de muziek te voorzien die er een belangrijk deel van uitmaakte.

Er waren de gedichten uit haar geschenkenbundel die eerst werd opgevat als een aanzet om mensen die het vertrouwen in de wereld verloren hebben, terug vertrouwen te doen krijgen om samen dingen te bereiken. Gaandeweg verwerkte Deckwitz er vooral liefdesgedichten in die ze begon te schrijven na zelf een moeilijke periode te hebben beleefd, en die het hebben over hoe je kan veranderen – groeien, zo je wil – als je een liefdesbreuk hebt meegemaakt. Die metamorfosen waren aangrijpend en herkenbaar, uit het leven gegrepen.

Toegankelijk ook zoals het Deckwitz als promotor van de poëzie betaamt die enkele boeken op haar conto heeft staan waarmee ze probeert de vrees van poëzie bij een breed publiek weg te nemen.

Ze las ook een essay voor over de invloed van artificiële intelligentie (A.I.) op de poëzie met een aantal plezante anekdoten, en gelukkig hier en daar vrolijke noten om het opgekomen publiek er in ieder geval niet mee plat te gooien. De andere aanwezige dichters kwamen toen op het podium want n.a.v. de speech over A.I. had de presentator over dit thema enkele vragen voorbereid om af te vuren. Dean Bowen, Robin Block, Evangeline Agape en Ruth Lasters mochten hier hun ei over kwijt, en lazen natuurlijk ook voor uit hun eigen werk, ieder in de eigen stijl.

Dean Bowen, vooral bekend als slam-poëet en ex-stadsdichter van Rotterdam, bracht scherpte en zijn onverwachte invalshoeken mee, Ruth Lasters haar ervaring en engagement in het sociaal-culturele leven, Evangeline Agape een ontwapenende eerlijkheid en een pas geschreven gedicht nadat ze een examen had afgelegd (ze studeert nog, vroedvrouw in wording!), en als laatste in dit rijtje Robin Block die zijn eigen ‘soundscape’ verzorgde.

Muziek was er overvloedig deze avond, waaronder je zeker het geweldige ritme en de dito melodie in de poëzie van Block mag meerekenen.

Als smaakmaker voor de te koop aangeboden poëziebundels die avond en de gelegenheid om met de dichters even te kunnen praten en hun handtekeningen te kunnen vragen, sloegen alle optredens met vlag en wimpel. Daarnaast kreeg je bij je aankoop die avond natuurlijk direct het wonderlijk mooie poëziegeschenk mee. Als je als poëzie-smuller, of beginnende -proever nog de gelegenheid hebt om een boekhandel binnen te springen deze week, laat je dan verleiden, snuister naar een bundel die je bevalt, en geniet van de poëzie! Niet alleen deze week, het hele jaar door!

Enkele poëzietips

• Hogere natuurkunde – Ellen Deckwitz
• Doe het toch maar – Babs Gons
• Tussen mij – Maria Barnas
• Als werden wij ergens ontboden: gedichten – Miriam Van hee
• Alle gedichten – Frank Koenegracht
• Alleen de warme dagen waren echt – Rob van Essen
• Zonder het licht te breken – Amina Belôrf
• Dat alles over liefde gaat – Bart Moeyaert
• Ik heb een afgehakte hand voor je meegenomen. Teksten en kanttekeningen – Ghayath Almadoun
• Het nodige breken – Sara Eelen
• Neem de titel serieus – Rodaan Al Galidi

Woorden en muziek uit Gaza - lezing zondag 16 november

Een fotoverslag 

Ik was op de warme, hoopvolle en boeiende ochtendlezing van PEN Vlaanderen "Woorden en muziek uit Gaza" met auteur Hani Albayari die werd geïnterviewd door auteur, Pen-lid en Hani's mentor Anne Provoost, en muzikant Ahmed Hawwash, in het kader van Boektopia op Tour Antwerpen. De Lege Stoel stond er om een ode te brengen aan de vermoorde dichter Refaat Alareer van wie het gedicht 'If I must die' beroemd werd na zijn dood. Met foto's van Ellen van Pelt en mezelf. 

Boekvoorstelling Achter de donkere wouden

Boekvoorstelling Achter de donkere wouden – Aleksandr Skorobogatov 

Door Behoud de begeerte

Aangepast artikel op antwerpenleest.be op 9/5/2025

Op 4 september stelde Aleksandr Skorobogatov zijn nieuwste boek voor, Achter de donkere wouden, in bibliotheek Permeke. 

De Witrussisch-Russische auteur woont en werkt al 33 jaar in België. Zijn debuutroman Sergeant Bertrand bereikte wereldwijd miljoenen lezers, een aantal dat Belgische auteurs kan doen duizelen. In 2015 verscheen het ontzettend mooie Portret van een onbekend meisje, in 2017 het als in een roes geschreven Cocaïne en in 2020 het absurde hilarische boek De wasbeer. In 2024 ontving hij de Arkprijs van het Vrije Woord voor het publiekelijk aan de kaak stellen van het regime van de Russische president Poetin en diens voortdurende oorlog die Rusland voert in Oekraïne.

Het werd een intense avond over dit wel erg speciale boek over het verlies van het meest dierbare voor deze auteur: zijn 15-jarige zoon Vladimir op een fatale nacht in Rusland in 2002. Dat Rusland had Skorobogatov verlaten nadat hij van de moeder van zijn zoon gescheiden was en naar Antwerpen was getrokken toen Vladimir 5 jaar oud was.  

-> Achter de donkere wouden van Aleksandr Skorobogatov is een roman over het verlies van een kind en de morele ineenstorting van een natie. Het is tegelijk een intieme, hartverscheurende brief van een vader aan zijn vermoorde zoon, en een vlijmscherpe analyse van het Rusland van Poetin waarin geweld en onverschilligheid de norm zijn. 

Muzikant Sam Gysel gaf al het beste van zichzelf om de avond in te zetten met een scherp en indrukwekkend stuk. Daarna was het de beurt aan de uitgever van De Geus die bij wijze van een korte introductie het “eerste boek” aan de auteur mocht overhandigen.

Dichter en auteur Peter Verhelst, die ondertussen een goede vriend is geworden van “Sacha”, de bijnaam van Aleksandr voor de goede vrienden en vriendinnen, en vooral zij die er bij waren op deze avond, gaf vervolgens een prachtige persoonlijke laudatio ten berde, waarin hij Sacha uitvoerig bedankte dat hij zijn zoon door dit enorm complete relaas mocht leren kennen, en dit ook eindelijk 20 jaar na datum met zijn talrijke lezers wilde delen. Verhelst omarmde figuurlijk en letterlijk op het podium de gevierde schrijver, en je werd mededeelgenoot van de vriendschap tussen deze twee mannen die onomstotelijk duidelijk werd, en de ontroering die eruit sprak.

Toen kreeg Amber Maes, de moderator van de avond, pas de gewichtige taak om Aleksandr te interviewen, en hoewel dit niet gemakkelijk leek te worden, was het alsof de knop bij Sacha was omgedraaid, en hoewel soms hakkelend bij het zoeken, in weloverwogen woorden het verhaal deed dat al die jaren bij hem was blijven borrelen.

Vladimir, Sacha’s zoon is om het leven gekomen in één fatale nacht, toen een groepje “hooligans” in opdracht van een Russisch-orthodoxe “priester” op zoek ging naar satanisten, volgens hem jongens van 13-14-15 jaar die samen optrekken en plezier hebben wat niet zou stroken met de strenge Russisch-orthodoxe kerk. Zonder enige reden zijn jongens door deze “sekte” ontvoerd, gefolterd en vermoord, en dit werd ook het lot van Vladimir. Skorobogatov probeert de daders van de moord op zijn zoon te begrijpen wat enorm moeilijk moet zijn geweest voor hem. De moordenaars kregen uiteindelijk 20 jaar gevangenisstraf, maar de priester in kwestie werd nooit bestraft wegens gebrek aan bewijslast, wat voor hem niet verrassend was aangezien dit nooit goed werd onderzocht. Vladimir werd het slachtoffer, omdat hij samen met een vriend van hem was, die werd aangevallen met een fles en die zo zijn evenwicht had verloren maar op die manier wel sneller samen met de rest van de vriendengroep het donkere bos wist in te vluchten. Vladimir bleef staan, en Sacha blijft zich in zijn boek afvragen waarom en waarom.

Skorobogatov ging gebukt onder een schuldgevoel na dit verlies omdat hij zo lang geen contact meer had gehad met zijn zoon en hij er niet was om hem te redden van dit vreselijke lot. Het heeft 20 jaar geduurd vooraleer hij dit boek kon schrijven. In het besef de geliefde zoon niet meer tot leven te kunnen wekken, doet Aleksandr net dit voor zijn lezers door de brieven die hij met hem uitwisselt te delen, en hem zo ook terug dichter bij hem zelf te brengen. Hoewel hij dit boek niet wilde schrijven, moest het toch en nu ligt het er na al die jaren.

Vele lezers en recensenten heeft hij al weten te ontroeren met zijn verhaal. Het deed hem op een of andere manier deugd, om zijn zoon terug bij hem te hebben en dat hij in een boek blijft verder leven. De ontstellende woorden die naar het hoe en het waarom zoeken, de gruwel beschrijven en tegelijkertijd dit ontzettende verlies en alle daarbij opduikende gevoelens op zulk een prachtige wijze weten te uiten, blijven lang nazinderen bij iedereen die het al las.

De muziek die Gysel nog liet horen naar het einde toe, sneed na het afsluiten van de voorstelling nog diep. Ik bleef bij momenten nog lang nadenken over wat ik gehoord heb die avond. De opdracht van het boek luidt “Voor elk kind dat ons ontnomen is”. Als je daar even over nadenkt in deze tijden… 💔💔💔

Straffe avond: Esohe Weyden, Annelies Verbeke en Maud Van Hauwaert

Een avondje samen lezen en samen luisteren

(c) Isabel Hessel, Antwerpen Leest

12 maart, artikel op www.antwerpenleest.be

Op woensdag 5 maart werden naar aanleiding van de Internationale Vrouwendag drie “straffe vrouwen” aan elkaar gekoppeld in een nieuw concept van bibliotheek Merksem. Op Kasteel Bouckenborgh werden Esohe Weyden, Annelies Verbeke en Maud Vanhauwaert verwelkomd om een gesprek met elkaar aan te gaan, door middel van vragen i) die ze zelf hadden voorbereid, ii) van de zogenaamde “Marcel Proust-vragenlijst” (vooral rond zelfinzicht) en iii) uit het publiek. De laatste twee categorieën vragen kwamen in een bokaal om willekeurig vragen uit te halen. Hun antwoorden werden afgewisseld met stukjes uit eigen werk. Boeiend, vermakelijk en soms ook verrassend. Conclusie: straffe vrouwen!

Vooraf deed ik mee aan een sessie “Samen lezen”. Gewoonlijk duurt zo een samenkomst twee uur, nu hadden we een uurtje om met een volle tafel twee gedichten van Esohe en Maud, en een stuk uit een theatertekst van Annelies te lezen en te bespreken. Tot een conclusie kwamen we niet, maar met de aanwezigen, waaronder toch weer een aantal bekende gezichten, werd er toch zoals steeds fijn over en weer gebabbeld. Het was alvast een toffe kennismaking en opwarmer om vervolgens de drie dames zelf te aanhoren.

Het vragenstellenconceptje werkte wonderwel. Het zou kunnen liggen aan het feit dat de genodigden hun vragen goed hadden voorbereid en goed naar elkaar luisterden. Het zou eraan kunnen liggen dat het publiek in mooie getale gekomen was en ook aandachtig luisterde. Maud kreeg de taak om de timing in de gaten te houden, en brak alvast zelf het ijs met de vraag of haar collega’s liever de vragen zelf stelden als interviewer, of liever de antwoorden gaven. De volgende vragen van de twee anderen haakten daar direct goed op in en eigenlijk leek alles zo heel vlotjes op elkaar te volgen. 

Boeiend om te horen was in welke mate ieder van hen meer schreef in eerste instantie voor de lezer en om goed begrepen te worden of toch meer voor zichzelf. Na 22 jaar schrijfervaring vroeg Annelies zich hardop af of ze durfde meer de lezer los te laten, en of dit wel wenselijk is.

En hoe ging Esohe haar stadsdichterschap invullen? Als iemand die haar roots in de podiumpoëzie heeft, wil ze vooral terug meer fysieke samenkomsten organiseren, ook met diegenen die niet direct naar een klassieke poëzieavond komen. Deze dingen verzoenen zag ze wel als een uitdaging. Dat is immers niet alleen goed schrijven, maar ook organiseren, vormgeven, en dat in een context die past bij een stad als Antwerpen.

Fijn was te horen dat, na een periode waarin het stadsdichterschap gebrouilleerd raakte met het Antwerpse stadsbestuur, er met het aanstellen van Esohe opnieuw een nieuwe wind aan het waaien is. De literaire organisaties die het stadsdichterschap eerder ondersteunden, blijven ook betrokken. Maar, zo vertelde Esohe, het blijft een strijd om financiering te krijgen om de projecten van de stadsdichter te kunnen organiseren. Wat haar ertoe dreef om dit mandaat te aanvaarden, ook toen het nog niet zeker was wie het nieuwe bestuur zou vormen, en ze onzeker was en het eng vond om de sprong in het diepe te wagen, is dat ze zich vereerd voelde. Ze vindt het belangrijk dat het stadsdichterschap blijft bestaan en ze wil hier zelf mee voor zorgen.

Voor het komende jaar klinkt dit alvast veelbelovend. Laten we dus allemaal duimen dat de concrete ideeën waar onze nieuwe stadsdichter al mee bezig is, ook verder uitgevoerd kunnen worden!

Vanuit het publiek kwam ook een vraag over de rechtmatige plaats van vrouwelijke auteurs in het literaire landschap. Wie zou nu op deze vraag gekomen kunnen zijn? 😉 Annelies heeft zelf tijdens haar literatuuropleiding een gat in haar cultuur opgelopen omdat in die tijd maar heel weinig vrouwelijke auteurs werden besproken.

Vanaf 2020 tot april ’24 is ze lid geweest van Fixdit, een collectief van Nederlandse en Vlaamse schrijfsters, dat streeft naar meer diversiteit in de canon, op de leeslijsten van scholen, en in de literaire prijzen waarin vrouwen steeds ondervertegenwoordigd zijn geweest. Samen met Janna Loontjens en in samenwerking met de Nederlandse “De Gids” maakte Annelies de “Fixdit-podcast”, met maar liefst 18 episodes, waarin klassieke werken werden uitgelicht met behulp van kenners, van vrouwelijke auteurs die in hun eigen tijd bekend waren maar in de vergetelheid zijn geraakt. Een paar interessante namen in deze podcast zijn bv Virginie Loveling, Patricia De Martelaere en Carry van Bruggen. Deze vrouwelijke auteurs zijn in het literaire landschap zo terug op de kaart gezet, en enkele uitgevers hebben hierdoor ook enkele van deze werken en auteurs opnieuw uitgebracht.

Nog vele andere vragen werden gesteld en beantwoord. Door eentje van de Marcel Proust-vragenlijst kwamen we te weten dat Maud haar werkmotto heeft geleend van de grote Herman de Coninck “Poëzie komt pas als je er op wacht, zonder nog te wachten.” Een levensmotto kon ze zo voor de vuist weg wel niet direct geven.

Esohe’s leeslust werd gefnuikt tijdens en na haar studie Rechten. Ze is nu ook recent een doctoraat begonnen in deze richting. Ze leest nu meer gedichten en kortere teksten omdat ze ook als onderzoekster natuurlijk altijd met haar neus in de (juridische!) teksten zit. Dat je je brein dan even wil laten rusten met totaal iets anders, verrast me helemaal niet. Esohe had op haar leeslijst als 16-jarige ook enkel maar poëzie van mannelijke dichters staan, waardoor ze nadien veel diverser is gaan lezen om zo haar opgelopen achterstand in te halen. Dit is ook heel herkenbaar voor mezelf.

Fijn was toch ook om deze drie straffe vrouwen te horen voordragen uit eigen werk.

Allemaal straf werk van deze fijn vrouwenavond. Ik zag nog een hele groep lezers napraten, sommigen met een nieuwe literatuuraankoop, allen met een voldane glimlach, en weer opgeladen voor een tijdje. 

Verslagje Zuiderzinnen 2023

Literair stadsfestival om van te smullen 

Wat had ik uitgekeken naar 17 september! Dé zondag van de vernieuwde Zuiderzinnen. Enkele vroegere edities van de laatste jaren tussen 2000 en 2012 had ik al eens bijgewoond, en daarom keek ik er zo naar uit om terug naar dit toen zo beroemde literair stadsfestival te komen.
Mijn bijdrage aan de crowdfunding in de aanloop naar het festival gaf bij de inkom, waar ik me tijdig aanmeldde, recht op een gratis ticket en een consumptie. Het was even zoeken, maar dat kwam in orde door de vrijwilligers aan het onthaal bij de start van dit nieuwe begin.

De weer drukdoende Don Vitalski presenteerde de opening van het festival met het Zuiderzinnenlied door initiatiefnemers Ernst Löw en zijn eega Deborah Ostrega. Na enkele openingsspeeches van de andere trekkers Axel Daeseleire en Luc Huybrechts, luisterde ik nog even naar Jeroen Olyslaegers om daarna naar de eerste locatie te vertrekken op de “Gedempte Zuiderdokken”: de prachtige Bar Local waar de heerlijke Jan De Smet met veel smaak en plezier werk van Drs. P. ten berde bracht en terug tot leven wekte. Het boegbeeld van het ter ziele gegane De Nieuwe Snaar en nog steeds muzikale-duivel-doet-al combineerde opnieuw geweldige liedjesteksten met zijn fantastische accordeon-deunen. Een heerlijk optreden als vliegende start mag je wel zeggen!

Daarna ging ik snel verder naar Cinema Lumière in het FotoMuseum om auteur-cowboy Christophe Vekeman aan het werk te zien met enkele voor mij best herkenbare hilarische midlife-gedichten 😂, weliswaar uit mannelijk standpunt bekeken. Het standpunt van mijn smartphone moest wat hoger om boven zijn cowboyhoed uit te komen en een foto te kunnen nemen van de volgende auteur: Peter Terrin. Die kwam voorlezen uit zijn laatste roman De gebeurtenis, die ik al wel gelezen had, maar daar werd zeker door hem nog iets aan toegevoegd. Zo gaat dat nu eenmaal met sommige schrijvers die je kunnen ‘vastpakken’ op een podium. Het gevolg was dat ik goed gelachen en met interesse geluisterd heb.

Voor mijn volgende geplande stop had ik nog minder tijd. Een rondje rond de werken die aan de andere kant van dit uitgestrekte plein nog bezig zijn deden me met wat vertraging toekomen in het Zuiderpershuis voor de geweldige allround schrijfster Joke Van Leeuwen. Gelukkig schoven er nog mensen aan in de zaal en ging er nog ergens een smartphone af, waardoor ze zelf ook wat later in gang schoot. Joke van Leeuwen is een schat van een mens: zowel grappig, lief als scherp wanneer het nodig is. Ze vermengde enkele van haar kindergedichten met enkele teksten uit haar werk voor volwassenen, maar alles wat deze Nederbelgische schrijft is even heerlijk en eerlijk.

Vanuit het Zuiderpershuis liep ik wat verder door naar galerie Keteleer voor de ver’Brussel’de Nederlander Rob van Essen, die ik voor het eerst ook gedichten hoorde voorlezen. Hij heeft onlangs een gedichtenbundel uitgebracht “Alleen de warme dagen waren echt”, waaruit hij enkele gedichten voorlas. Galerieën zijn blijkbaar ietwat minder be-“stoeld” dan theater-of cinemazalen voor toch ook heel wat aanwezigen. Daar viel mee om te gaan en steun werd er uiteindelijk gevonden om ontspannen te kunnen luisteren. 

Want daarna kwam Elvis Peeters (muziekpseudoniem voor Jos Verlooy) nog aan de beurt, één helft van het duo dat net de roman “De Tijden” heeft uitgebracht. (De andere helft, echtgenote Nicole Van Bael had zich verontschuldigd en liet haar man de honneurs waarnemen.) 

Elvis Peeters bleef zijn naam waardig en sloeg ook nog enkele hoge noten aan, bij herhaaldelijk aandringen kreeg hij zelfs het voor het literair-kunstzinnige gebeuren opgedaagde publiek nog mee ook. De stem van jazz- en punkband Wilderman (en wijlen jaren ‘80 cult-rockgroep Aroma di Amore) is blijkbaar een stevige, ik moet toegeven dat ik nog niet van deze muziek gehoord had. Zijn Nederlandse liedteksten op dit korte optreden waren in ieder geval erg de moeite waard. Van hem zou ik best nog een langere lezing willen horen! Marcel Van Thilt indachtig ook, dus was het niet zo erg dat ik die naam op het podium had geskipt. 

Ik ben nog even naar dat podium terug gewandeld om naar Roland Van Campenhout te gaan luisteren die even kwam ‘bluesen’ voor het aanwezige publiek dat de trappen van het Museum voor Schone Kunsten bezet hield en van de stralende zon aan het genieten was. Daarna nog even gedag gaan zeggen aan misschien wel de meest sympathieke dichter die ik ken, en waarschijnlijk al zijn fans persoonlijk tagt in zijn heilige drievuldigheidsprofielen op een bekend sociaal medium: de geweldige Peter Holvoet-Hanssen. Het is nu al uitkijken naar zijn Wolkendragers-voorstelling op 20 oktober!

Nog een keertje ging ik richting Café Local dat goed vol was gelopen om naar de internationale succesacteur Koen De Bouw te komen luisteren (De Brit Ben Elton die zijn Britse evenknie ‘Professor T’ speelt is een fan van hem!) Wel, deze De Bouw bracht aan het einde van de dag een verhaal van de betreurde schrijver Jean-Marie Berckmans volledig tot leven met zijn prachtige stem. En dat deze combinatie véél volk trok, is een understatement! Ook een heel tof optreden om mee te maken dus. Ik was nog graag in het overvolle hippe café De Hopper binnen geraakt om naar de Nederlandse ster Frank Boeijen te kunnen luisteren, maar oké, ik had toch voldoende gezien om dit niet aan mijn hart te laten komen.

Dat het nieuwe #ZuiderZinnen - festival goed was! Smul smul...  op naar de volgende editie!?! 

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

Verslag Startshow Poëzieweek 2022

"Ramsey Nasr is bij uitstek een publiekstrekker voor de poëzie in het zuiden en het noorden."

Artikel voor Antwerpen Leest

Op de vooravond van de Gedichtendag, woensdag 26 januari, vond naar goede gewoonte de Startshow van de Poëzieweek plaats, ook nu weer in de Antwerpse Arenbergschouwburg. Bij de programmatie was het nog niet helemaal duidelijk in welke vorm, maar uiteindelijk was er zowel de liveshow in de Arenbergschouwburg alsook de livestream die werd uitgezonden op het Spotlight-platform (donaties welkom), waarvoor warme dank vanwege diegenen die er om welke reden ook niet live konden bij zijn. Ook de geïnteresseerde noorderburen voor dit Vlaams-Nederlands initiatief hebben hier hopelijk mee van genoten. In de online foyer maakten sommige Nederlanders van de meer dan 100 kijkers zich alvast bekend. Livestream: een stream die geen grenzen kent! (Ook over na te denken voor in de toekomst, voor iedereen die van verder komt en minder mobiel is?)

Het is heerlijk dat Ramsey Nasr werd gekozen voor het Poëziegeschenk en als boegbeeld van deze tiende editie; hij is bij uitstek een publiekstrekker voor de poëzie in het zuiden en het noorden. Thema van de Poëzieweek is de natuur, het verlangen naar buiten te kunnen. Onder het door hemzelf gekozen motto “Bloesemingen en overvloed” cureerde Ramsey deze avond. Als Poëziegeschenk schreef de auteur “Wij waren onder de betovering”, een geschenk met 10 gedichten waarin landschappen en natuur centraal staan, uit het oogpunt van Vincent van Gogh, waarvoor Ramsey de honderden brieven die bewaard zijn gebleven van Van Gogh heeft gelezen en zijn gedichten uit diens woorden heeft opgebouwd. In het eerste deeltje van de show legt Nasr aan Ruth Joos uit, op zijn enthousiaste en geëngageerde manier, hoe hij dit heeft aangepakt.

De volgende podiumgasten zijn de geweldige zanger en muzikant Gregory Frateur van Dez Mona en Jutta Troch, harpiste. Zij brengen enkele songs uit het album “Lucy” (september 2021), een samenwerking van Dez Mona en het muziekensemble B.O.X. (Baroque Ensemble X) B.O.X. is een genre-overschrijdende muziekgroep die nieuwe geluiden creëert en bruggen wil slaan tussen verschillende publieken, en al met verschillende indierock artiesten heeft samengewerkt. De stem van Frateur is sowieso al engelachtig, in samenspel met de harp van Jutta wordt hun muziek nog hemelser. Frateur schittert op het podium, ook letterlijk vestimentair gezien, en doet glimlachen met zijn eigen gekozen gedicht, een vraag die Ramsey al zijn gasten had gesteld, één dat hij van zijn kompaan en collega Roy Aernouts heeft geleend. Meer info over het album

Na hen komt de nieuwe rijzende literaire ster, Marieke Lucas Rijneveld op het podium. Hij brengt een gedicht van Toon Tellegen, “Soms een enkele keer”, als zelf gekozen favoriet gedicht en daarnaast ook enkele gedichten uit zijn nieuwe bundel Komijnsplitsers. Ongetwijfeld een bundel die het verdient gelezen te worden, het vliegt blijkbaar ook de betere boekhandels uit.

Marjolijn van Heemstra charmeert onmiddellijk met een gedicht van de Britse Mary Oliver “Wild geese”, en haar keuze om het thema Natuur te associëren met haar zelf beleefde zwangerschappen. Haar overige gedichten en vooral het laatste liefdesgedicht dat ze bracht, “Vlaktematen”, kwamen ook zeer sterk binnen. Van Heemstra is net tot stadsdichter van Amsterdam benoemd, ze neemt vanaf de gedichtendag dit jaar het stokje over van Gerschwin Bonevacia voor de komende twee jaar. In Amsterdam kán dit nog. Voorgedragen gedichten uit de bundel Reistijd, Bedtijd, IJstijd (2020).

Vlaktematen

Zanger - muzikant Mauro mag dan wel chaotisch zijn en in een eigen wereld leven, maar “trust me, I’m a professional” en hij zoekt en leest een oud Chinees gedicht op zijn smartphone voor van de pre-christelijke Chinese filosoof Lao Tse, dat vanaf dan zijn favoriete gedicht is. Lachen geblazen dus met deze artiest die van z’n leven niet naar Limburg terugkeert, z’n gitaarkunsten ten berde brengt en de sérieux weer even van het podium blaast. Jammer dat Delphine Lecompte ziek is geworden, deze twee hebben namelijk in het verleden al eens samen opgetreden, iets wat het publiek toen zeker kon smaken.

Z’n goede vriend Ramsey brengt de focus terug naar zijn poëziegeschenk dat hij bijna helemaal voorleest. Zoals steeds neemt hij je direct mee in zijn verhaal en de essentie: de natuur, in de woorden van Vincent van Gogh zelve. Zijn voordracht blaast je moeiteloos helemaal omver. Hij sluit af met zijn gedicht “Hier komt de poëzie”, waarin hij zinnen uit andere gedichten samensmelt tot een nieuw. Dit en nog vele andere gedichten uit het omvangrijke oeuvre van de auteur, zijn te vinden in de laatste nieuwe bundel Nasr compacter, door hemzelf samengesteld en nog steeds 300 pagina’s tellend.

In een heerlijk duet plezieren Ramsey en Mauro (in de online foyer “twee kwajongens” genoemd) het opgekomen Antwerpse publiek en de livestream kijkers nog met een erg gesmaakte uitsmijter. Het Antwerps heeft nog nooit zo warm geklonken in tijden van “besmettingen, thuis blijven en poëtische overvloed”.

Koop bij je lokale boekhandel deze of andere poëziebundels voor min. € 12,5 en ontvang tot en met 2 februari daarbij het prachtige poëziegeschenk.

Meer info: www.poezieweek.com.

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. 

“Loop ik die lege kerk in naar de eerste rijen of niet?”

Over Lees! het boekenfestival

Ik twijfelde er een lange tijd aan of ik naar Lees! zou gaan of niet want het programma werd nog lang aangevuld met lezingen en auteurs. En toen ik nog eens keek en ontdekte dat 6 november mijn dagje zou zijn, kocht ik direct maar een ticketje. Bleek later dat ik toch beter nog wat had gewacht misschien. 

De weg naar de Antwerp Expo is genoegzaam bekend, op een zaterdag “trammen” over de Belgiëlei doet je direct aan Minjan en Mazzel tov van schrijfster en journaliste Margot Vanderstraeten denken. Want op de sabbat is de orthodox joodse gemeenschap op weg naar (of van) de synagoge. Aan de ingang toonde ik voor de allereerste keer m’n Covid Safe Ticket, zonder enig probleem. Het plannetje van de hallen sloeg ik af, daar kan je zelfs zonder oriëntatiegevoel niet in verloren lopen.

Er waren inderdaad minder boekenstands dan anders. De verdeling in genres vond ik gemakkelijk en handig om sneller wat dingen te ‘skippen’ die me altijd al minder aanspraken. In de uitgebreide jeugdsectie keek ik even rond want daar bevonden zich ook de graphic novels, een genre waar ik bij de laatste Boekenbeurseditie nieuwe inspiratie opdeed en waar ik in de gewoonlijke boekhandels minder naar omkijk en er waarschijnlijk wat minder keuze van is. Mijn verzameling van de serie van Riad Sattouf, ‘De Arabier van de toekomst’, heb ik weer wat uitgebreid. 

Twee andere titels, waaronder een nieuwe van Judith Vanistendael, liet ik liggen wegens plaatsgebrek in mijn boekenkasten voor grotere boekformaten en moeten nog even wachten voor aanschaf. 

Vreemd genoeg zat er bij de signeertafel van de jeugdauteurs ook een bekende viroloog mee te signeren. Niets tegen Marc Van Ranst, integendeel, maar duidelijk een teken des tijds. De striptekenaar ernaast, Charel Cambré, bleek veel meer tijd nodig te hebben aan de rijen te zien. Ah ja, deze beroepsgroep drukt haar fierheid dan ook uit in een tekening i.p.v. een snelle professor-krabbel. 😉

De namen van de boekhandels sprongen er op deze eerste editie van Lees! vooral uit, in plaats van de uitgeverijen. Top ook dat de organisatie 11.11.11 nu een plaats kreeg op de beurs zelf, en de vrijwilligers niet buiten hoefden te staan op zoek naar bijdragen. Hopelijk kunnen ze volgend jaar ook weer van de partij zijn op ‘hun’ 11 november. 

De ruimtes voor de Boekathon met Tom De Cock en de auteurslezingen kregen door de overschot aan plaats een prominentere plek. Bent Van Looy, de presentator van het radio 1-Boekenfeest was niet aanwezig. Deze beide presentatoren verdienen een weelderige boekenkrans voor hun geweldige prestaties. En van de Van Looy-presentatoren verkies ik al langer 200% ook Bent. (Ik ben een radio-fan.) De ‘Auteurspodium’-ruimte was enorm groot. Hier wilde ik na de middag zijn, plaats in overvloed dus. Tijdens de middagpauze testte ik de catering weer eens uit. Ongetwijfeld goed bedoeld en in handen van Antwerp Expo maar ik blijf erop hameren dat die smakelijker en duurzamer moet én schappelijk geprijsd moet blijven. 

‘Toevallig’ wat auteurs tegen het lijf lopen was wat moeilijker deze keer (behalve als ze ook in de organisatie zitten, ha!). Ik heb de kans te baat genomen om Nathalie Briessinck te leren kennen, van wie ik haar twee gepubliceerde boeken al las. Aan de overkant bij de thrillers kwam Jan Van der Cruysse net aan. Ik hoopte ook even gedag te zeggen aan dichteres Charlotte Van den Broeck. Maar haar signeersessie viel echter samen met het ‘podium’ waarvoor ik er dus vooral was, die met David Van Reybrouck, Idesbald Goddeeris en Gie Goris als moderator.  

“Loop ik die lege kerk in naar de eerste rijen of niet?”, dat dacht ik toen ik er 5 minuten op voorhand ging kijken want de lampjes die er in de achtergrond hingen, deden het er wel wat op lijken. 

Na wat aarzelend schuifelen bleef ik toch maar ergens in het midden. De titel van het boek van Idesbald Goddeeris had ik niet meegekregen, bleek dit “Missionarissen. Geschiedenis, herinneringen, dekolonisering” te heten en zo dus wat linken te hebben met de boeken van David Van Reybrouck, zijn laatste “Revolusi” over de Nederlandse kolonisatie en de dekoloniseringsperiode van Indonesië,  en “Congo. Een geschiedenis.” De kerk en haar uitgestuurde missionarissen, in de kolonisatietijd zowel als erna, naast de huidige dekoloniseringsdebatten, waren dus ook het gesprekvoer. Er bleek enorm veel om over te praten, en ik bleef geboeid luisteren naar het – door hen zelf zo genoemde – ‘all white male’ panel. Enkele gesprekspunten noteerde ik snel in m’n gsm. Gie Goris ken ik al een langere tijd als moderator en journalist. Hij blijft een geweldig goede vragensteller. Later bedacht ik me nog dat ik er graag met een bepaalde schrijfster had gezeten die ongetwijfeld ook gretig had geluisterd, maar druk aan het werk bleek te zijn op een mooiere schrijfretraiteplek! Ik heb daar dus ook een gedachte gewijd aan Herlinde Leyssens. 

Het boek Revolusi ben ik na vooraf te hebben getwijfeld, toch nog op papier gaan kopen want een e-book kan je niet laten signeren, en deze kans om van een veel gelauwerde David Van Reybrouck een handtekening te vragen wilde ik wel erg graag grijpen. Ook al had ik wat zenuwen om van wal te steken aan dat tafeltje, dat gevoel herinnerde me achteraf dan weer aan vroegere Boekenbeursedities wat me blij maakte om dit opnieuw te voelen, en mijn bloed weer te laten stromen…  Het gevolg: een week later de serie Van ‘A’ tot ‘Z’: David Van Reybrouck op de site van VRTNU bekijken omdat je erachter komt te laat te zijn voor de livestream van de 10de verjaardag van de G1000 vanuit Brussel. De onderwerpen waarover hij schrijft, zijn zó pertinent en brengt hij ongemeen sterk en geëngageerd over.  

Het boek van Goddeeris vond ik jammer genoeg niet terug bij de Confituur-stand, en heb ik dan maar opgelijst voor de komende “Dag van de Confituur-winkels”, samen met een ander boek over ervaringen in Centraal-Afrika: Mijn leven als Mushamuka van Kris Berwouts. Met dank overigens aan blogger Wim Backx voor deze tip! Ik blijf boeken lezen die te maken hebben met deze regio, niet omdat ik er persoonlijk ooit geweest ben, maar omdat het zo ongemeen boeiend is en deze onderwerpen me blijven trekken. 

Uiteindelijk toch nog naar huis gekeerd met een ‘klein’ boekenstapeltje. De poëziebundel van Ellen Deckwitz, Hogere natuurkunde, gaat trouwens ook over verhalen en getuigenissen uit voormalig Nederlands-Indië. Daarnaast heb ik nog Miniapolis van Rob van Essen en Veronderstellingen van Annelies Verbeke aangeschaft. 

Lees! het boekenfestival: ik kom terug! 

--- Je reactie wordt zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Als jij anoniem een reactie achterlaat, wil ik je vragen met je voornaam af te sluiten zodat ik toch een idee heb van wie jij bent! Alvast bedankt.

Kopieer deze link in je browser als je mijn blog wil volgen via follow.it: https://follow.it/villanathalieoverlezen