Antarctica - Claire Keegan

Een ongemakkelijk en donker steengoed debuut

English review below 

Deze bundel met 16 kortverhalen (Engelstalig, niet vertaald naar het Nederlands) is het gelauwerde debuut van de Ierse auteur Claire Keegan (Wicklow, 1968), dat al dateert van 1999. Keegan’s kortverhalen verschenen eerder in internationale literaire publicaties als The New Yorker, Best American Short Stories, Granta, en The Paris Review. Ze studeerde in de VS en in het VK (Wales) waar ze zoals zovele moderne Engelstalige auteurs een "Creative writing”- programma (MA – Master of Arts) volgde, om daarna terug te keren naar Ierland.

Deze kortverhalenbundel is gelukkig origineel en bevat meer dan in de andere al gelezen novelles van haar (Small things like these, The Forester’s Daughter, Foster), wel erg donkere, sombere verhalen over haar Ierland, dikwijls met een melancholische ondertoon en die niet goed aflopen. In de verhalen is het dikwijls winter en leef je mee met de personages, voornamelijk vrouwen, die moeten opkomen voor hun plek en hun recht op wat geluk in het leven. Enkele verhalen vinden ook plaats in het zuiden van de VS.

Het titelverhaal vindt dan weer plaats in een Engels stadje. Een vrouw verlangt naar meer avontuur in haar seksleven en trekt er zonder haar man op uit om met een wildvreemde in een “Antarcticaanse” meedogenloze situatie terecht te komen waar ze niet meer uit geraakt. Keegan heeft een meticuleuze, empathische schrijfstijl. Ondanks of eerder dankzij de vele knappe beschrijvingen word je meegezogen in de belevenissen van de personages en kruipen je de rillingen dikwijls over de rug:

“She watched the clock on his bedside table, the red numbers changing. The cat was watching her, his eyes dark as apple seeds. She thought of Antarctica, the snow and ice and the bodies of dead explorers. Then she thought of hell, and then eternity.”

In een ander verhaal dat zich een drietal uur rijden ten zuiden van New York afspeelt, let een au pair op het zoontje van een koppel waarvan de man Ierse roots heeft. Beide ouders werken en vertrouwen haar met hun kind. Toch lost de man een dreigend schot voor de boeg: als er iets met de jongen gebeurt, hebben ze ook geen babysitter meer nodig. De auteur deinst er echter niet voor terug om heel het verhaal lang niet aflatende donkere nogal dreigende gevaren voor het kind te creëren waardoor de au pair er alles aan doet om het te beschermen tot in de laatste zin van de slotparagraaf.

Kinderen worden niet gespaard in de verhalen. Een goede jeugd is er de meesten die erin voorkomen niet gegeven. In het verhaal “Passport soup” is de dochter van een koppel spoorloos verdwenen en serveert de vrouw vol woede en verdriet een gruwelijk brouwsel aan haar wanhopige, door schuld verteerde echtgenoot.  

Ook het verhaal van de Ierse Cordelia dat plaatsvindt in een kustplaatsje midden in de winter op de laatste dag van de twintigste eeuw, blijft hangen. Ze had een affaire met een getrouwde dokter die hun laatste afspraakje niet nakomt. Cordelia wandelt langs de kustlijn van de oceaan en ontmoet daar zijn vrouw in plaats van hem. De sfeer uit dit verhaal evenals uit alle andere is kil en blijft daarom net zo lang aan je plakken, ook al zal je je niet zozeer alle details van zo vele verschillende personages en gebeurtenissen blijven herinneren. Deze kortverhalenbundel is prachtig geschreven, met een sterke opbouw en complexe volle personages, die allen met hun eigen motieven en gedachtegangen nauwkeurig en geweldig goed zijn neergezet. Antarctica is dan wel een ongemakkelijk en donker maar eveneens steengoed debuut van Claire Keegan.

*** 

An uneasy and darkly stellar debut

This collection of 16 short stories (in English, not translated into Dutch) is the lauded debut of Irish author Claire Keegan (Wicklow, 1968), which already dates from 1999. Keegan's short stories have previously appeared in international literary publications such as The New Yorker, Best American Short Stories, Granta, and The Paris Review. She studied in the US and in the UK (Wales) where, like so many modern English-speaking authors, she pursued an MA in Creative Writing, before returning to Ireland.

This collection of short stories is fortunately really original and, more so than in the other novellas of hers which I already read (Small things like these, The Forester's Daughter, Foster), does contain very dark, gloomy stories about Ireland, often with melancholic undertones and that do not end well. In the stories, it is often winter and you sympathise with the characters, mostly women, who have to stand up for their place and their right to some happiness in life. Some of the stories also take place in the southern US.

The title story, in turn, takes place in an English town. A woman longs for more adventure in her sex life and sets off without her husband, only to end up with a complete stranger in an "Antarctic" ruthless situation she cannot get out of. Keegan has a meticulous, empathetic writing style. Despite or rather because of the many clever descriptions, you are drawn into the characters' experiences and chills often creep up your spine:

"She watched the clock on his bedside table, the red numbers changing. The cat was watching her, his eyes dark as apple seeds. She thought of Antarctica, the snow and ice and the bodies of dead explorers. Then she thought of hell, and then eternity."

In a different story set about three hours' drive south of New York, an au pair looks after the little son of a couple whose husband has Irish roots. Both parents work and trust her with their child. Nevertheless, the husband unloads a threatening shot across the bow: if something happens to the boy, they won't need a babysitter any more either. However, the author does not shy away from creating unrelenting dark rather menacing risks for the child throughout the story, making the au pair do everything she can to protect it until the last sentence of the concluding paragraph.

Children are not spared in the stories. A good childhood is not given to most of those featured in them. In the story "Passport soup", a couple's daughter has disappeared without a trace and the wife, full of anger and grief, serves a gruesome concoction to her desperate, guilt-ridden husband. 

The story of Irish Cordelia that takes place in a coastal village in the middle of winter on the last day of the 20th century also lingers on. She had an affair with a married doctor who fails to honour their last date. Cordelia walks along the ocean shoreline and meets his wife instead of him. The atmosphere from this story as from all the others is chilling and therefore sticks to you just as long, even if you won't remember all the details of so many different characters and events. This short-story collection is beautifully written, with a strong structure and complex full characters, all with their own motives and thought processes accurately and wonderfully well portrayed. Antarctica may be an uneasy and dark but equally stellar debut by Claire Keegan.

Titel: Antarctica

Auteur: Claire Keegan

Uitgever: Faber & Faber (2000), Atlantic Monthly (1999)

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

A ghost in the throat - Doireann Ní Ghríofa

A poetic and unusual encounter of autofiction and essay with excerpts of poetry

Doireann Ní Ghríofa (1981) is an acclaimed Irish bilingual poet who has already written several poet collections in both Irish (Gaeilge) and English. She debuted in prose with A ghost in the throat, published in 2020 with Tramp Press, which was praised highly in Ireland and internationally, and has won several prizes of which the An Post Irish Book of the Year award. 

In this poetic and unusual encounter of autofiction and essay with excerpts of poetry, a young mother and writer, Ní Ghríofa herself, has narrowly avoided a tragedy at the birth of her fourth child. Taken up by her many to do lists, she struggles with her repetitive daily routine. But then she re-discovers an epic Irish poem which she fell in love with during her schoolyears: the Lament for Art O’Leary or the Caoineadh Airt Uí Laoghaire and written by the 18^th century Irish noblewoman and poet, Eibhlín Dubh Ní Chonaill, in which Eibhlín, also known as Nelly, mourns her husband, who she discovered in his own blood, murdered, from which she drank herself a few handfuls.

The story-telling young mother and writer is taken back to the past and gets obsessed by tracking down the life of Eibhlín Dubh, and doing a better job than all other literary investigators who tried this before her. She turns all archives around to find buried information and visits the places she knows where Eibhlín would have lived. She also re-translates the epic and orally inherited poem from folkloric origin in English as she wasn’t satisfied either with the English translations she had to deal with. She recognizes herself in this poet, and sees the parallels with her own life.

“This is a female text, which is also a caoineadh: a dirge and a drudge-song, an anthem of praise, a chant and a keen, a lament and an echo, a chorus and a hymn. Join in.”

All chapters besides the prologue start with a sentence from the Irish poem, both in Irish and English, and the entirety of the 5 parts and 36 verses is included at the end. It is an interesting asset although Irish is completely unrecognizable both in writing and in sound for most of us. The prologue sets the scene in which the book is written. The further chapters are very rhythmical and poetic, whether it’s about her routinely day-to day-life as about her investigation subject. Nevertheless, it takes a while to get accustomed to the story and the very calm speed of it. It is not as captivating from the beginning onwards.

The biggest part of the story is a beautifully written inner dialogue how the writer combines her house-work and chores with her research and writing. She writes her chores down on to do lists, which she deletes one after the other and tries to stick to them in an obsessive and kind of frustrating way. “If each day is a cluttered page, then I spend my hours scrubbing its letters. In this, my work is a deletion of a presence.”

At the same time, she tries to assemble a life from the fragments she finds about Eibhlín Dubh, which aren’t nearly enough as certainly in those times, female writers were not important enough to write about. It is a bit of a mystery that lingers on quietly, not as exciting as a detective story, but in fact with a slight touch of it.

As a poet herself, Ní Ghríofa shares her views on her 18^th century counterpart and her work, and finds the right words for it, like I couldn’t myself:  "My favourite element hovers beyond the text, in the untranslatable pale space between stanzas, where I sense a female breath lingering on the stairs, still present, somehow, long after the body has hurried onwards to breathe elsewhere.”

The lives of both women are intertwined. Present and past are connected, Ní Ghríofa has flashbacks to her own youth, as well as day dreams about Eibhlín Dubh’s life, in which she tries to fill in a personal life based on historical facts. The mixture of history and personal life works wonderfully well.

In a passionate and honest way, Ní Ghríofa brings out a female voice and praises the role of women in history who have got forgotten as well as the joy and the sense of fulfilment that motherhood can give. This versus the urge for intellectual challenges and the self-esteem which can suffer at the same time. Her investigation into one of Irelands’ most important female poets makes her find herself again. 

Titel: A ghost in the throat
Auteur: Doireann Ní Ghríofa

Vertaler: Caroline Meijer 

Uitgevers: Tramp Press (2020), Van Oorschot (2021)

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

April in Spanje - John Banville

Een diepgaande psychologische roman met meerdere lagen

Een zoveelste deel uit een misdaadserie als eerste lezen, is niet altijd even vanzelfsprekend. Dankzij de vaardige pen van de Ierse auteur John Banville vormt dit geen probleem met zijn laatste deel over Inspecteur Quirke, dat nog uitkwam in 2021, ‘April in Spanje’, en vertaald door Arie Storm. De auteur neemt tijd om zijn verhaal en personages te introduceren en hanteert een gedetailleerde schrijfstijl. 

Banville is een geliefd schrijver die zowel literaire als misdaadromans in zijn al groot oeuvre heeft. Behalve dit en zijn voorlaatste deel 'Sneeuw’ schreef hij die laatste onder zijn pseudoniem Benjamin Black. Die twee kanten laat Banville de laatste jaren echter meer en meer samenvallen. In 2005 won hij de Booker Prize voor zijn roman ‘De zee’, een werk over jeugdherinneringen, dood en ouderdom, en tevens in 2011 de Franz-Kafka-prijs.

Dit boek verloopt trager dan je gewoon bent van een hedendaagse misdaadroman en is er ook geen typisch voorbeeld van. De serie speelt zich dan ook af eind de jaren 50 van de vorige eeuw en leent zich ook echt goed tot dit trage tempo. Het verhaal gaat over de vakantie van de mistroostige Quirke die hij met zijn Oostenrijks - joodse vrouw, Evelyn, doorbrengt in de Spaanse kustplaats San Sebastian.
Zowel Evelyn als Quirke hebben een getroebleerd leven achter de rug. Evelyn heeft familieleden verloren in de concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Quirke is opgegroeid in een weeshuis en staat bekend om zijn alcoholisme en vrij pessimistische kijk op het leven. De Ierse geschiedenis speelt duidelijk mee in de achtergrond. En ‘generaal Franco’ is dan ook nog aan de macht in hun vakantieland. Quirke en zijn Evelyn discussiëren veel samen, zij heeft altijd het laatste woord en probeert met zijn rusteloze karakter om te gaan. De liefde tussen hen is groot, ook al kennen ze elkaars verleden maar met mondjesmaat. In vakantie gaan naar Spanje was wel het laatste waar Quirke aan had gedacht, en ontspannen is niet echt een woord dat in zijn woordenboek staat.

Zijn onrust wordt nog groter als hij denkt dat hij in een plaatselijke bar April Latimer herkent, hoewel deze jonge Ierse enkele jaren terug door haar broer zou zijn vermoord. Daarom belt hij zijn dochter Phoebe die goed bevriend was met April. Phoebe weet op haar beurt niet goed wat ze moet doen met dit nieuws. Ze vertrekt zelf op vraag van haar vader naar Spanje samen met insp. Strafford om te zien of ze haar vroegere vriendin kan identificeren, maar ze zijn niet de enigen. Ook huurmoordernaar Terry Tice gaat op zoek naar de eerder dood gewaande April Latimer…  Zijn verhaal komt trouwens van in het begin al aan bod in het boek.

Door de verschillende standpunten aan bod te laten komen en de verhaallijnen ingenieus in elkaar te weven, krijg je een knap ineengezette en diepgaande psychologische roman waarin meerdere lagen samenkomen. De doordachte en bijwijlen poëtische schrijfstijl van Banville doet dit misdaadverhaal duidelijk boven de middelmaat uitstijgen. Hij bouwt zijn plot traag op en de onverwachte ontknoping wordt pas duidelijk op de laatste pagina’s, die je tevens doet afvragen hoe een volgend deel met Quirke eruit zal zien. In ieder geval doet dit achtste maar eerst gelezen deel uitkijken naar meer leesvoer over inspecteur Quirke! 

Recensie-exemplaar met dank aan Boekensite.gent

Titel: April in Spanje
Auteur: John Banville

Vertaler: Arie Storm

Uitgever: Querido

Jaar uitgave: 2021

-- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.