Alors on danse - Ines Nijs

Spannende ontspanning in een lichte toonaard voor op uw favoriete zomerleesplek

Alors on danse heet de opvolger van Born to be wild, het tweede deel in de “Werchter”-trilogie van de Vlaamse auteur Ines Nijs. De personages uit het eerste boek, Lexi Callier, onderzoeksjournaliste, en Karl, undercoveragent, hebben op de wei van Werchter afgesproken tijdens het concert van de Belgische internationale muziekheld Stromae. (Die laatste heeft zo’n geweldige muziek – een mengeling van verschillende genres – én teksten!) Op hetzelfde moment wordt het lichaam van fruitteler Marc De Beer gevonden onder de tribunes van KluB C. Karl en Lexi komen er op uit en gaan deels elk voor zich deels te samen op zoek naar de dader en wat er allemaal achter zit. 

De lezer weet eigenlijk al wat er gebeurd is van aan het begin. De vraag is op welke manier de aspiraties van de verschillende figuren in het boek zullen samenkomen, en of sommigen onder hen geen banvloeken over zichzelf hebben uitgeroepen. De plot ontrolt zich gestaag en er wordt regelmatig geswitcht tussen verschillende perspectieven van zowel een groepje personen dat zich snel rijk wil wanen als van het detective-duo Lexi en Karl, waardoor het ritme strak genoeg blijft. Deze twee voelen zich romantisch ook tot elkaar aangetrokken al worden ze door enkele misverstanden – hopelijk tot aan het laatste deel? –uit elkaar gehouden. Laetitia, Lexi’s dochter, is een puberende tiener geworden, en dat durft Lexi door al haar dagelijkse beslommeringen en de spanningen die haar zoektocht haar verschaft, al eens uit het oog te verliezen. Ook worden sommige personages ingehaald door hun eigen verleden waardoor de spanning nog extra toeneemt. 

Nijs schrijft erg natuurlijke en dagelijkse dialogen. Vragen over relaties, (onzekerheid over) seksualiteit en de opvoeding van kinderen komen zo “en passant” aan bod in dit misdaadverhaal, wat zowel kwetsbaar als herkenbaar overkomt. Angst, de wil om te overleven, en wraakgevoelens wisselen elkaar af bij de verschillende personages. De verhaallijn is ook wat interessanter dan in haar vorige boek. 

Nijs’ tweede thuisland, Senegal, komt ook weer aan bod. Mag ik net als in mijn vorige bespreking een hoop of vraag uitspreken: of ze in haar derde deel Psychokiller enkele dozijnen tijgermuggen, teken of andere parasieten uit Senegal wil loslaten op de Werchter-wei, en zo een kleine “crisis” veroorzaken, met voorbedachten rade of zo? Dat is alvast “psychokiller”-achtig genoeg! 😊 Waarschijnlijk ben ik hiermee al te laat. Haar laatste deel komt er in mei volgend jaar al aan. De muziekreferenties maken dit en ongetwijfeld het vervolg hierop tot een “spannend ontspannend” zomer-festivalboek, erg goed gezien!

Titel: Alors on danse
Auteur: Ines Nijs
Uitgever: Manteau
Jaar: 2025

Born to be wild - Ines Nijs

Afwisselende en invoelende misdaadroman met de nodige couleur locale

Ik moest opzoeken welke versies er allemaal bestaan van de song "Born to be wild”. Het originele van Steppenwolf (nooit in Werchter gestaan) en dan vooral de versie van Bruce Springsteen (dit jaar nog met een eigen concert), zo ver gaat dikwijls mijn passieve kennis van rockklassiekers. Om deze eerste misdaadroman van Ines Nijs te lezen is dat gelukkig geen must.

De protagoniste van het eerste deel van haar voorziene trilogie is de journaliste, Lexi Callier, die nu dat haar blinde dochter Laetitia haar opleiding kan vervolgen op een internaat, haar job spannender wilt maken met wat onderzoeksjournalistiek i.p.v. de plaatselijke kermiskoers te verslaan in één paragraaf. Op een plaatselijke benefietactie komt ze in contact met een naburige motorclub die zich kandidaat heeft gesteld om rond te rijden met geïnteresseerde klanten ten voordele van het goede doel. Motard Leo neemt haar dochter mee op een ritje voordat ze naar het internaat vertrekt en daar haar wereld zal verbreden. Lexi is zelf verslingerd aan een eigen motor en heeft geen schrik om haar verstandige dochter toe te vertrouwen aan hem. De motorclub die rijdt onder de naam Sons of Jinx lijkt haar wel een club om zich eens in te verdiepen. Zowel Leo als haar redactiebazin Anna waarschuwen haar voor de voorzitter van de club Martin Verwey, die zich anders voordoet in het dagelijkse leven dan hoe hij echt is. Zowel Anna als Martin willen toevallig dat ze haar artikel voor publicatie eerst te lezen krijgen. En de club blijkt inderdaad gaandeweg niet zo maar een “motorclub” te zijn.

Drie perspectieven heeft de auteur voor ons in petto om het boek spannend en afwisselend te houden. Naast de standpunten van Lexi en Leo, genoeg namen met een ‘L’ trouwens, leer je ook die van Joene Joassin kennen – een allitererende naam dan weer – de vriend van de jonge vrouw Vero die als gevolg van een spuit is overleden, waarover je aan het begin van het boek al kan lezen. Ines weet hoe ze de motivatie en psychologie achter haar verschillende personages aan het licht moet brengen. Je kan je zo goed inleven in het verhaal. Ook is deze thriller niet overheersend wit, zoals nog te veel gebeurt in dit genre in ons Vlaamse landje, met dank aan de interculturele bagage van de schrijfster. Het Senegalese motorclublid Alassane krijgt voldoende achtergrond en ‘airplay’ mee wat ik best apprecieer. 

Op een aantal momenten voel je de spanning opbouwen om dan weer wat te gaan liggen. Het plot zit goed ineen. De finale is in een aantal fases knap opgebouwd. De Vlaamse couleur locale is herkenbaar, hoewel dat net voor mij niet echt hoeft. Tóch krijg ik zoals dikwijls met dit misdaadgenre weer het gevoel dat er al heel wat voorbeelden zijn gepasseerd van misdaadboeken waarin journalisten of agenten, vrouwelijke én mannelijke, aan geloofwaardigheid verliezen door koppig hun eigen zin te doen, en zonder collega te werken zoals meestal wel het geval is in het dagelijkse politionele leven. Op die manier brengen ze hun eigen leven of dat van hun geliefden natuurlijk in gevaar.

Toegegeven, mijn grote misdaad- en roman schrijvende held, wijlen Henning Mankell, heeft van de koppige detective mee de (Scandinavische?) trend gezet. Ook de Zweedse Liza Marklund heeft het concept van koppige vrouwelijke onderzoeksjournaliste meer dan uitgebuit zodat ik ze ooit na een tijdje verveeld aan de kant heb gelegd, en waaraan ik ook moest denken bij het lezen van dit boek.

Dat “verveeld raken” van bepaalde trucs die je oploopt bij een overdaad aan dit genre, wijt ik helemaal aan mezelf. Aan Ines’ schrijfstijl ligt dit helemaal niet, die is vlot te lezen met het nodige oog voor detail. Ik ben zo een lezer die pas op de details kan letten van een spannend boek als ik al iéts weet over het slot en daarom tegenwoordig al eens durf doorbladeren, anders lees ik te snel. Geen idee of dit herkenbaar is trouwens.

De titel en de setting zijn luchtig gehouden met de klemtoon op ‘vrijheid’ waardoor het verhaal ook niet echt beklemmend aanvoelt. Dat was misschien ook niet de bedoeling, maar een broeierig exotischer verhaal kan wie weet wel bij de volgende titel “Alors on danse”, geleend van de intercontinentale superster Stromae aan bod komen, Ines? (en wél een van mijn favorieten) Een verhaal dat zich wie weet zou kunnen afspelen in Senegal? En eveneens zoals de lyrics van deze song opnieuw een meer maatschappelijk thema zou kunnen zijn? ’t Is maar een vraag hé die gesteld wordt. ;-) 

Met dank aan Uitgeverij Manteau voor het recensie-exemplaar.

Titel: Born to be wild 

Auteur: Ines Nijs

Uitgever: Manteau

Jaar: 2024

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

De brandstichter - Egon Hostovský

Een tijdloos, nagelbijtend en sfeervol geschreven misdaadverhaal

Het gouden ei (1984) van Tim Krabbé en De brandstichter (1935) van Egon Hostovský (Tsjechoslowakije, 1908-1973) zijn twee spannende boeken die ik, na lange tijd uit het genre te zijn geweest, na elkaar heb gelezen. Beide verhalen mogen dan veel korter zijn dan de meeste misdaadromans van tegenwoordig, fascinerend en uitstekend geschreven zijn ze alle twee. Een heerlijke opbouw, wisselende standpunten, de steeds stijlvol geschreven scènes, de psychologie en de uitgewerkte personages hebben ze gemeen. De verhalen zijn wel volledig anders.

Dat eerste boekje had ik al langer staan, en n.a.v. de restauratie van de verfilming ervan, Spoorloos, die net is uitgekomen, heb ik het uiteindelijk vastgenomen en bijna in één ruk uitgelezen. Overigens is Spoorloos één van de weinige films waarover ik zal zeggen dat ik die nog beter vond dan het boek. Nog altijd heb ik spijt uit de filmzaal te zijn gegaan vooraleer toenmalig hoofdrolspeler en geweldig acteur Gène Bervoets aan zijn verhalen kon beginnen na de avant-première die ik meemaakte; deze man wat kennende ging het echter gewoon te laat worden.

Stop!

Nu over Egon Hostovský en De Brandstichter, een boek dat de schrijver de Tsjechoslowaakse Staatsprijs voor de Literatuur opleverde. Het schetst dan ook perfect een dorpje uit Oost-Bohemen, de regio waarvan Hostovský zelf stamt.  In Zbecnóv in 1935 runt Josef Simon zijn herberg en café De Zilveren Duif. Josef wordt gerespecteerd door zijn optreden bij het bonte allegaartje van stamgasten, die hem af en toe het leven erg zuur kunnen maken. Hij heeft een vrouw die raadselachtig is en naar haar geboorteplaats terugverlangt en twee opgroeiende kinderen Kamil en Eliška, die ook hun plaats opeisen in het veelstemmige boek.

Als er een paar onverklaarbare branden enkele huizen en neringen in het plattelandsdorpje platleggen, slaat de schrik toe en wordt er heel wat afgeroddeld en beweerd in De Zilveren Duif, waarvan Josef het nogal op zijn heupen krijgt. Vooral drie stamgasten die zich altijd samen zetten om te drinken, worden gevolgd. De argwaan tussen hen zelf én die van de dorpelingen voor dit trio laait hoger en hoger op naarmate de branden driester toeslaan en zelfs op voorhand worden aangekondigd.

Verdachtmakingen zijn legio en het vertrouwen onder de dorpelingen wordt ondermijnd. Iedereen blijft zo veel mogelijk thuis, en ondertussen spelen de emoties en de hormonen van Josef’s kinderen op. Het gezin van Josef wordt niet gespaard, ook enkele familieverhalen komen onderwijl naar boven.  Er worden enkele dorpsverhalen knap doorheen geweven en dit alles op de achtergrond van de broeiende intolerantie tussen de Bohemers, Joden en Duitsers en de zich aankondigende Tweede Wereldoorlog.

Hoewel dit boek bijna 90 jaar geleden geschreven is, kan je zo meeleven met de kleurrijke personages en proef je de steeds meer verstikkende sfeer rondom hen. De spanning wordt knap opgebouwd, zo wil je zelf ook mee zoeken naar de slechterik in het verhaal. Maar is er wel één slechterik, en welke motieven zijn er dan voor de branden? Wie is er met wrok of woede blijven zitten vanwege gebeurtenissen uit het verleden? Ook de nodige kritische humor is hier en daar aanwezig om het geheel mee te kruiden.

Hostovský was een Joodse Bohemer, die vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog is gevlucht naar de VS en daar zijn leven probeerde op te bouwen nadat zijn hele familie is uitgemoord in de concentratiekampen. Tot in de jaren 1950 bleef hij boeken schrijven die ook in verschillende talen werden vertaald.

Met dank voor dit recensieboek aan Zirimiri press en uitgeverij Epo. 

Titel: De brandstichter 

Auteur: Egon Hostovský

Vertaler: Edgar de Bruin

Uitgever: Zirimiri press, Epo

Jaar: 2024

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

April in Spanje - John Banville

Een diepgaande psychologische roman met meerdere lagen

Een zoveelste deel uit een misdaadserie als eerste lezen, is niet altijd even vanzelfsprekend. Dankzij de vaardige pen van de Ierse auteur John Banville vormt dit geen probleem met zijn laatste deel over Inspecteur Quirke, dat nog uitkwam in 2021, ‘April in Spanje’, en vertaald door Arie Storm. De auteur neemt tijd om zijn verhaal en personages te introduceren en hanteert een gedetailleerde schrijfstijl. 

Banville is een geliefd schrijver die zowel literaire als misdaadromans in zijn al groot oeuvre heeft. Behalve dit en zijn voorlaatste deel 'Sneeuw’ schreef hij die laatste onder zijn pseudoniem Benjamin Black. Die twee kanten laat Banville de laatste jaren echter meer en meer samenvallen. In 2005 won hij de Booker Prize voor zijn roman ‘De zee’, een werk over jeugdherinneringen, dood en ouderdom, en tevens in 2011 de Franz-Kafka-prijs.

Dit boek verloopt trager dan je gewoon bent van een hedendaagse misdaadroman en is er ook geen typisch voorbeeld van. De serie speelt zich dan ook af eind de jaren 50 van de vorige eeuw en leent zich ook echt goed tot dit trage tempo. Het verhaal gaat over de vakantie van de mistroostige Quirke die hij met zijn Oostenrijks - joodse vrouw, Evelyn, doorbrengt in de Spaanse kustplaats San Sebastian.
Zowel Evelyn als Quirke hebben een getroebleerd leven achter de rug. Evelyn heeft familieleden verloren in de concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Quirke is opgegroeid in een weeshuis en staat bekend om zijn alcoholisme en vrij pessimistische kijk op het leven. De Ierse geschiedenis speelt duidelijk mee in de achtergrond. En ‘generaal Franco’ is dan ook nog aan de macht in hun vakantieland. Quirke en zijn Evelyn discussiëren veel samen, zij heeft altijd het laatste woord en probeert met zijn rusteloze karakter om te gaan. De liefde tussen hen is groot, ook al kennen ze elkaars verleden maar met mondjesmaat. In vakantie gaan naar Spanje was wel het laatste waar Quirke aan had gedacht, en ontspannen is niet echt een woord dat in zijn woordenboek staat.

Zijn onrust wordt nog groter als hij denkt dat hij in een plaatselijke bar April Latimer herkent, hoewel deze jonge Ierse enkele jaren terug door haar broer zou zijn vermoord. Daarom belt hij zijn dochter Phoebe die goed bevriend was met April. Phoebe weet op haar beurt niet goed wat ze moet doen met dit nieuws. Ze vertrekt zelf op vraag van haar vader naar Spanje samen met insp. Strafford om te zien of ze haar vroegere vriendin kan identificeren, maar ze zijn niet de enigen. Ook huurmoordernaar Terry Tice gaat op zoek naar de eerder dood gewaande April Latimer…  Zijn verhaal komt trouwens van in het begin al aan bod in het boek.

Door de verschillende standpunten aan bod te laten komen en de verhaallijnen ingenieus in elkaar te weven, krijg je een knap ineengezette en diepgaande psychologische roman waarin meerdere lagen samenkomen. De doordachte en bijwijlen poëtische schrijfstijl van Banville doet dit misdaadverhaal duidelijk boven de middelmaat uitstijgen. Hij bouwt zijn plot traag op en de onverwachte ontknoping wordt pas duidelijk op de laatste pagina’s, die je tevens doet afvragen hoe een volgend deel met Quirke eruit zal zien. In ieder geval doet dit achtste maar eerst gelezen deel uitkijken naar meer leesvoer over inspecteur Quirke! 

Recensie-exemplaar met dank aan Boekensite.gent

Titel: April in Spanje
Auteur: John Banville

Vertaler: Arie Storm

Uitgever: Querido

Jaar uitgave: 2021

-- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

Het mollenfeest - Dominique Biebau

Opnieuw een echte literaire misdaadroman met inventief plot en innemende schrijfstijl

Met een aantal staccato-zinnetjes valt Biebau in zijn laatste misdaadroman, Het mollenfeest, met de deur in huis, of eerder in de auto:

“Ze rijdt te snel. Normaal doet ze dat nooit. Zo is ze niet. nooit geweest. Altijd stipt met haar belastingen, nooit restafval bij haar PMD, geen kapsones. Degelijk als een Volvo. Saai als een Saab.”

Geïnteresseerde lezers kunnen gerustgesteld zijn: zo gaat het boek niet verder. Integendeel, de aandacht wordt direct getrokken. Wie is de vrouw in de wagen? Waarnaar is ze op weg, en waarom? Waarom rijdt ze te snel? Niet alle vragen worden snel beantwoord, maar deze gebeurtenis in de winter van 2018 krijgt in de loop van het verhaal stukje bij beetje meer invulling.

In het volgende hoofdstukje worden de vier nichten voorgesteld waarover het in dit boek gaat: Griet, Anna, Carla en de jongste Isabelle. Geboren in hetzelfde jaar 1976 leren we ze kennen als tienjarigen die in en rond de hoeve van hun gemeenschappelijke opa spelen. Tijdens een van hun spelletjes dringt een van hen de werkkamer van de opa binnen en ontdekt zij er een geheim dat haar in een stille teruggetrokken tiener verandert en jaren later tot een jammerlijke en dodelijke ontknoping leidt. In een volgend hoofstukje komt Thomas er nog bij als centraal personage.

De opbouw van de originele plot wordt sterk aangezet en verflauwt niet. De sfeerschepping zit goed, want het bos van Mollendaal waar de nichten wonen, is zo donker en mysterieus aangezet dat het bijna niet Vlaams aandoet… Net wat te weinig personages bevolken het boek om veel verschillende opties open te houden voor goede lezers. Het verhaal had daarom gerust wat wijdlopender, met wat meer draadjes mogen zijn, ook al maakt de referentie naar en de kennismaking met het Middelnederlandse gedicht Van der Mollenfeeste van Anthonis de Roovere, en de mooie taal dat zeker goed. Werken wil deze lezer!

Aforismen en mooie vergelijkingen worden met regelmaat rondgestrooid doorheen het boek:

“Er waren twee soorten families. De eerste soort klitte samen als natgeregende klei, terwijl de tweede soort eerder op los zand leek dat de wind alle kanten op blies. Zelf kwam Thomas uit een zandfamilie. Anna’s familie, daarentegen, was pure klei.”

Sommige personages blijven ondanks alles nog wat aan de oppervlakte. Een spanningsboog mag altijd afgewisseld worden met wat meer stilstand rond bepaalde figuren of een overzicht brengende break om afwisseling in het tempo te creëren. (Wijlen Henning Mankell bracht in zijn Wallander-debuut zelfs een pauze van een aantal jaar in om zijn commissaris de misdaad te laten oplossen.)

De psychologische gevolgen op de overblijvende personages waarbij in té veel thrillers te weinig wordt stilgestaan zijn goed in het boek ingebracht. Ver gezocht zijn de motieven en de bestaansreden van de plot niet, wat mooi meegenomen is. Het slim afwikkelen van de draadjes en het verhaal op een ontroerende noot laten eindigen zijn meer dan sterke troeven. De inventiviteit en de innemende schrijfstijl maken dat Het mollenfeest er mag zijn als literair misdaadverhaal om 2021 in schoonheid mee af te sluiten. 

Titel: Het mollenfeest
Auteur: Dominique Biebau
Uitgever: Vrijdag
Jaar uitgave: 2021

--- Je reactie wordt zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd.

Kopieer deze link in je browser als je mijn blog wil volgen via follow.it: https://follow.it/villanathalieoverlezen

Islossning - Arne Dahl

Bewildering, far fetched and nail-biting suspense ridden story

I read this book in Swedish. Review in English.

Having looked forward so much until the last book of the Swedish Berger & Blom series by the bestselling thriller author Arne Dahl (pen name for Jan Arnald’s writing career in the crime genre), I couldn't wait to read it and immediately downloaded the Swedish e-book edition to read it as soon as it was available. Once being plunged into the setting and the action again, it was no problem to read it until the end almost in one night.

Meeting the private detectives, Sam Berger, and his love and professional partner Molly Blom, and his dear friend "Deer" who's still working with the Stockholm police, again was a big pleasure. Although the big storyline that largely cross-cut the previous books has come to an end, and "Deer" has been revalidating from one last surprise attack, her stress and the last remainders of last book's excitement are still very much present in this last part of their story together. Being able to grasp the mental effects of his characters’ past experiences and their inner worlds, is one of Arne Dahl's specialisations, often missing in a lot of books in this genre.

Some gripping flash-backs from the beginning of the story onwards try to throw a light on a frightening childhood of someone who is probably looking for revenge in the present. But who is this person, why are dead bodies being found on sandy beaches across the Stockholm archipelago with exactly one month in between, and why is there probably a second serial killer on the loose murdering former Hells Angels’ members with an axe at the same time?

Deer is confronted with her boss, Conny Lundin, who has put her, one of his best police officers, aside in a lower ranking “office job” since her comeback, while she doesn’t trust him with these two major cases. And she can’t help to keep puzzling with those herself. Sam Berger and Molly Blom having Deer to thank for her heroic efforts saving their own child, can’t do otherwise than to help her putting a stop to these obnoxious murders.

Although it is a bit complicated to get there, of course the two cases are expertly knit together at a certain point somewhere in the middle of the book like Dahl has done already so many times. The plot itself is quite far fetched, comprising this time things like cryonics and cryotherapy, biotechnology, plastic surgery, the quest for eternal life, police infiltrations and the Russian mafia - like more Scandinavian books & scripts tend to be – but Dahl can draw his readers into the story and keep them interested by maintaining a high rhythm, regularly switching the perspectives, and a good balance between rising the suspense and calming down again until the finale has to be set...

Arne Dahl’s writing style is still metaphorical although less mystical and dreamy than in some previous books of these series, and still witty and as sharp as a knife, just sufficiently explanatory. The “showing” is of more importance than the “telling” bit. Exactly this combination, the extraordinary, the suspense, the plot and the writing makes this book again a great bewildering story of high quality. And then, there is the end which makes clear the Berger and Blom series is now finished but also just captivating enough as a cliff-hanger for something new again.

 
Titel: Islossning
Auteur: Arne Dahl
Uitgever: Albert Bonniers Förlag
Jaar uitgave: 2021

--- Als jij een reactie post op dit bericht, krijg ik hier een melding van. Ik lees je reactie eerst voor ze onder deze blog publiek te publiceren. Als jij anoniem een reactie achterlaat, wil ik je vragen met je voornaam af te sluiten zodat ik toch een idee heb van wie jij bent! Alvast bedankt. Kopieer deze link in je browser als je mijn blog wil volgen via follow.it: https://follow.it/villanathalieoverlezen