Alors on danse - Ines Nijs

Spannende ontspanning in een lichte toonaard voor op uw favoriete zomerleesplek

Alors on danse heet de opvolger van Born to be wild, het tweede deel in de “Werchter”-trilogie van de Vlaamse auteur Ines Nijs. De personages uit het eerste boek, Lexi Callier, onderzoeksjournaliste, en Karl, undercoveragent, hebben op de wei van Werchter afgesproken tijdens het concert van de Belgische internationale muziekheld Stromae. (Die laatste heeft zo’n geweldige muziek – een mengeling van verschillende genres – én teksten!) Op hetzelfde moment wordt het lichaam van fruitteler Marc De Beer gevonden onder de tribunes van KluB C. Karl en Lexi komen er op uit en gaan deels elk voor zich deels te samen op zoek naar de dader en wat er allemaal achter zit. 

De lezer weet eigenlijk al wat er gebeurd is van aan het begin. De vraag is op welke manier de aspiraties van de verschillende figuren in het boek zullen samenkomen, en of sommigen onder hen geen banvloeken over zichzelf hebben uitgeroepen. De plot ontrolt zich gestaag en er wordt regelmatig geswitcht tussen verschillende perspectieven van zowel een groepje personen dat zich snel rijk wil wanen als van het detective-duo Lexi en Karl, waardoor het ritme strak genoeg blijft. Deze twee voelen zich romantisch ook tot elkaar aangetrokken al worden ze door enkele misverstanden – hopelijk tot aan het laatste deel? –uit elkaar gehouden. Laetitia, Lexi’s dochter, is een puberende tiener geworden, en dat durft Lexi door al haar dagelijkse beslommeringen en de spanningen die haar zoektocht haar verschaft, al eens uit het oog te verliezen. Ook worden sommige personages ingehaald door hun eigen verleden waardoor de spanning nog extra toeneemt. 

Nijs schrijft erg natuurlijke en dagelijkse dialogen. Vragen over relaties, (onzekerheid over) seksualiteit en de opvoeding van kinderen komen zo “en passant” aan bod in dit misdaadverhaal, wat zowel kwetsbaar als herkenbaar overkomt. Angst, de wil om te overleven, en wraakgevoelens wisselen elkaar af bij de verschillende personages. De verhaallijn is ook wat interessanter dan in haar vorige boek. 

Nijs’ tweede thuisland, Senegal, komt ook weer aan bod. Mag ik net als in mijn vorige bespreking een hoop of vraag uitspreken: of ze in haar derde deel Psychokiller enkele dozijnen tijgermuggen, teken of andere parasieten uit Senegal wil loslaten op de Werchter-wei, en zo een kleine “crisis” veroorzaken, met voorbedachten rade of zo? Dat is alvast “psychokiller”-achtig genoeg! 😊 Waarschijnlijk ben ik hiermee al te laat. Haar laatste deel komt er in mei volgend jaar al aan. De muziekreferenties maken dit en ongetwijfeld het vervolg hierop tot een “spannend ontspannend” zomer-festivalboek, erg goed gezien!

Titel: Alors on danse
Auteur: Ines Nijs
Uitgever: Manteau
Jaar: 2025

Born to be wild - Ines Nijs

Afwisselende en invoelende misdaadroman met de nodige couleur locale

Ik moest opzoeken welke versies er allemaal bestaan van de song "Born to be wild”. Het originele van Steppenwolf (nooit in Werchter gestaan) en dan vooral de versie van Bruce Springsteen (dit jaar nog met een eigen concert), zo ver gaat dikwijls mijn passieve kennis van rockklassiekers. Om deze eerste misdaadroman van Ines Nijs te lezen is dat gelukkig geen must.

De protagoniste van het eerste deel van haar voorziene trilogie is de journaliste, Lexi Callier, die nu dat haar blinde dochter Laetitia haar opleiding kan vervolgen op een internaat, haar job spannender wilt maken met wat onderzoeksjournalistiek i.p.v. de plaatselijke kermiskoers te verslaan in één paragraaf. Op een plaatselijke benefietactie komt ze in contact met een naburige motorclub die zich kandidaat heeft gesteld om rond te rijden met geïnteresseerde klanten ten voordele van het goede doel. Motard Leo neemt haar dochter mee op een ritje voordat ze naar het internaat vertrekt en daar haar wereld zal verbreden. Lexi is zelf verslingerd aan een eigen motor en heeft geen schrik om haar verstandige dochter toe te vertrouwen aan hem. De motorclub die rijdt onder de naam Sons of Jinx lijkt haar wel een club om zich eens in te verdiepen. Zowel Leo als haar redactiebazin Anna waarschuwen haar voor de voorzitter van de club Martin Verwey, die zich anders voordoet in het dagelijkse leven dan hoe hij echt is. Zowel Anna als Martin willen toevallig dat ze haar artikel voor publicatie eerst te lezen krijgen. En de club blijkt inderdaad gaandeweg niet zo maar een “motorclub” te zijn.

Drie perspectieven heeft de auteur voor ons in petto om het boek spannend en afwisselend te houden. Naast de standpunten van Lexi en Leo, genoeg namen met een ‘L’ trouwens, leer je ook die van Joene Joassin kennen – een allitererende naam dan weer – de vriend van de jonge vrouw Vero die als gevolg van een spuit is overleden, waarover je aan het begin van het boek al kan lezen. Ines weet hoe ze de motivatie en psychologie achter haar verschillende personages aan het licht moet brengen. Je kan je zo goed inleven in het verhaal. Ook is deze thriller niet overheersend wit, zoals nog te veel gebeurt in dit genre in ons Vlaamse landje, met dank aan de interculturele bagage van de schrijfster. Het Senegalese motorclublid Alassane krijgt voldoende achtergrond en ‘airplay’ mee wat ik best apprecieer. 

Op een aantal momenten voel je de spanning opbouwen om dan weer wat te gaan liggen. Het plot zit goed ineen. De finale is in een aantal fases knap opgebouwd. De Vlaamse couleur locale is herkenbaar, hoewel dat net voor mij niet echt hoeft. Tóch krijg ik zoals dikwijls met dit misdaadgenre weer het gevoel dat er al heel wat voorbeelden zijn gepasseerd van misdaadboeken waarin journalisten of agenten, vrouwelijke én mannelijke, aan geloofwaardigheid verliezen door koppig hun eigen zin te doen, en zonder collega te werken zoals meestal wel het geval is in het dagelijkse politionele leven. Op die manier brengen ze hun eigen leven of dat van hun geliefden natuurlijk in gevaar.

Toegegeven, mijn grote misdaad- en roman schrijvende held, wijlen Henning Mankell, heeft van de koppige detective mee de (Scandinavische?) trend gezet. Ook de Zweedse Liza Marklund heeft het concept van koppige vrouwelijke onderzoeksjournaliste meer dan uitgebuit zodat ik ze ooit na een tijdje verveeld aan de kant heb gelegd, en waaraan ik ook moest denken bij het lezen van dit boek.

Dat “verveeld raken” van bepaalde trucs die je oploopt bij een overdaad aan dit genre, wijt ik helemaal aan mezelf. Aan Ines’ schrijfstijl ligt dit helemaal niet, die is vlot te lezen met het nodige oog voor detail. Ik ben zo een lezer die pas op de details kan letten van een spannend boek als ik al iéts weet over het slot en daarom tegenwoordig al eens durf doorbladeren, anders lees ik te snel. Geen idee of dit herkenbaar is trouwens.

De titel en de setting zijn luchtig gehouden met de klemtoon op ‘vrijheid’ waardoor het verhaal ook niet echt beklemmend aanvoelt. Dat was misschien ook niet de bedoeling, maar een broeierig exotischer verhaal kan wie weet wel bij de volgende titel “Alors on danse”, geleend van de intercontinentale superster Stromae aan bod komen, Ines? (en wél een van mijn favorieten) Een verhaal dat zich wie weet zou kunnen afspelen in Senegal? En eveneens zoals de lyrics van deze song opnieuw een meer maatschappelijk thema zou kunnen zijn? ’t Is maar een vraag hé die gesteld wordt. ;-) 

Met dank aan Uitgeverij Manteau voor het recensie-exemplaar.

Titel: Born to be wild 

Auteur: Ines Nijs

Uitgever: Manteau

Jaar: 2024

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

Voyeur - Naima Albdiouni

Een originele roman die je even zal bij blijven

De schrijfster van dit boek heeft al meer geschreven dan ik ooit heb gedacht: columns in De Standaard in 2005 onder de titel ‘Te Naima of te laten’, een kort verhaal en de redactie van de bundel Nieuwe Stemmen van Vlaanderen voor de vzw Kif Kif (2006), nog een ander kortverhaal (radioboek) voor een project van cultuurhuis De Buren, en haar debuutroman Voyeur uit 2009. Ze was in een verder verleden redacteur bij een uitgeverij en studeerde af als vertaalster. Ik leerde Naima Al Bdouini kennen als heel toffe collega op mijn eigen werkplek, in een job die ze enkele jaren geleden ook weer inruilde voor een nieuwe uitdaging.

Dus Naima, ik heb na een tip van een andere ex-collega je roman pas dit jaar ter hand genomen en heb er zeker van genoten!

Naima is een Antwerpse met Marokkaanse roots en geeft ons in dit boek een voyeuristisch beeld van de stad Tanger aan de hand van een aantal excentrieke personages die we in korte hoofdstukken één voor één leren kennen. Het is een verhaal met sprongen tussen vele perspectieven en een sterke maar ook harde en brutale plot, wat mij ineens ook een andere kant van deze auteur toont!

Abdullah bijt de spits af, hij is een van de slachtoffers van het mysterieuze Lmart, een Marokkaanse gevangenis die nog veel meer bekend staat als marteloord en die hij per uitzondering overleeft heeft.
“Ik beken. Ik klaag aan. Ik haal alles op en aan wat me op de lever ligt. Dat er niets is wat we kunnen doen hebben jullie ons ingepeperd. Al decennia gebruiken we onze monden om leegte te vullen, hanteren we onze tongen om vunzigheden en achterbakse achterklap te verspreiden, fluisteren we wanneer het van belang is en roepen we het uit wanneer we trivialiteiten te delen hebben. […]”

En zo gaat het maar door, dit is een eerste zin uit een boek die belooft geen mooi beeld van Marokko en de havenstad of het vakantieoord Tanger te geven, gelegen in het noorden aan de Straat van Gibraltar en belangrijk voor de economische boom van het land. De belevenissen die Abdullah meemaakte en die hier aan het woord is, raakt hij niet kwijt. Hij wil wraak nemen en een radicale omwenteling veroorzaken.

Abdullah herkent zijn stad niet meer als hij is teruggekeerd uit zijn martelgevangenis. Tanger heeft snel ingevoerde veranderingen ondergaan als de emancipatie van de vrouw en de democratisering van de maatschappij om zich modern te tonen aan de nieuwe investeerders uit het westen. Die veranderingen en de uitwassen van het moderne consumentisme door de binnenstromende toeristen kunnen heel wat conservatief opgegroeide inwoners zoals Abdullah niet begrijpen en verkroppen. De oudere inwoners uit de nabij gelegen dorpen die naar de stad zijn komen wonen, zijn zelf niet meegenomen in de uitbreidende economische groei. Ze zien de verloedering van de zeden in hun stad met lede ogen aan.

Mohammed El Arbi, Rabhae en Ronny, Achraf, Souhayla, Fettouch, Rachid, Mohammed Said, Hafiz, Rahmani, enz… : de namen van de vele andere personages blijven je om de oren vliegen en je moet goed letten op wie er allemaal de revue passeert. En dan kan je soms nog in de war geraken om eerlijk te zijn. Het ligt niet aan de schrijfstijl die erg rijk is en heel wat mooie beelden oproept. Snel doorlezen is mijn advies om de onderlinge relaties niet tussendoor te vergeten.

De spanningsboog is knap opgebouwd en het keerpunt komt aan als een mokerslag. Een catastrofe doordat misdadige personen een getergd voornamelijk mannelijk deel van de bevolking heeft kunnen radicaliseren, vindt plaats als de laatst aan de macht gekomen Marokkaanse koning in het rijtje, die de aanpassingen in sneltempo heeft ingevoerd, gevierd zou moeten worden. De stad is in chaos, en de schuldigen moeten koste wat het kost gevonden en bestraft worden. Dat dit opnieuw ook onschuldigen tot wanhoop drijft, is daar dan het gevolg van.

Een aangenaam beeld van Marokko krijg je in dit boek niet. Een ander en origineel verhaal, of eigenlijk verschillende verhalen door elkaar geweven dan weer wel. Moeilijke thema’s worden aangepakt en je wordt als lezer ferm wakker geschud. Een boek dus met wel wat effect en een aanrader wat mij betreft.

Titel: Voyeur 

Auteur: Naima Albdiouni

Uitgever: Meulenhoff | Manteau

Jaar: 2009

--- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.

Branco & Julia - Gert-Jan van den Bemd

Op een zoektocht naar inspiratie door zuidelijk Europa

In de derde roman van Gert-Jan van den Bemd leer je iets meer over het leven van de vrouw kennen die op de foto van de cover staat, namelijk de Franse Yvette. Maar het gaat toch vooral over Branco en Julia, twee personages die in Lissabon wonen en beiden met kunst bezig zijn. 

Branco is een al wat oudere antiekhandelaar die bijna elke week op de Feira de Ladra, één grote rommelmarkt, in armoedige kleren rondstruint op zoek naar curiosa die hij voor een veel betere prijs kan doorverkopen aan rijke verzamelaars. Hij koestert echter de wensdroom om door te breken als schrijver, ook al heeft hij zelf nog nooit een boek geschreven. Julia is een jonge schilderes die op de Feira haar eigen serie-schilderijen aan de man brengt en veel meer in haar mars heeft dan het werk dat ze daarin steekt, maar in haar levensonderhoud dient te voorzien en bij haar ouders woont. Zij heeft een painter’s block i.p.v. een writer’s block en verdient bij door op de tekenacademie als naaktmodel te poseren voor de klas van Valèrio, een oudere artiest met wie ze een affaire heeft en die haar in ruil ondersteunt  om haar carrière verder uit te bouwen. 

Op de Feira vinden zowel Julia als Branco tegelijkertijd een doos oude foto’s waarop het leven van de Franse vrouw Yvette stapsgewijs in beeld wordt gebracht. Julia heeft er al twee uit geselecteerd ter inspiratie voor haar schilderijen als Branco er enthousiast over wordt, er een begin van zijn schrijverscarrière in ziet en daarom de rest van de doos voor haar neus opkoopt. Beiden hebben spijt dat de ander er met de rest van de foto’s vandoor is, ook al is Branco veel gretiger en hebzuchtiger dan Julia. Ze komen elkaar opnieuw tegen via de Feira, en gaan tegen heug en meug met elkaar samenwerken om het leven van de vrouw op de foto’s op te sporen en gaan samen op reis naar Frankrijk, met Valèrio als tussenpersoon die er zelf ook wel iets in ziet als Julia hierdoor haar schilderkunst terug zou kunnen opnemen. Branco is vooral analytisch en beschrijvend, en ziet in Julia de fantasie en het lef waarmee ze schildert die hij zo ontbeert, en waaronder hij blijkt te lijden. 

Valèrio geeft misschien wel blijk van zijn wil om Julia het te laten maken maar profiteert toch vooral veel van haar en laat hier geen kans voor onbenut. Als zij en Branco tijdens hun gezamenlijke zoektocht toch naar elkaar toe groeien en elkaar beginnen te begrijpen, geeft hij blijk van jaloezie en loopt hun tocht niet zo goed af. Dat het leven voor Branco en Julia nogal rustig verder zal lopen, doen de twee ik-perspectieven, die vanaf het begin goed verwerkt zijn in het boek, al van in het begin lichtjes vermoeden in feite. Uiteindelijk is voor de invulling van het leven van de vrouw met de mysterieuze glimlach hun eigen verbeelding nodig. De levens van zowel Branco als Julia zijn minder vaag gehouden dan die van Yvette en haar familie. De auteur is zelf op het spoor van deze foto’s gekomen tijdens een vakantie en waar hij de lezer gelukkig ook een blik op gunt. 

De lichte en fleurige schrijfstijl van Van den Bemd neemt je in om mee op reis te gaan, op een soepele vlotte manier, en waaruit veel observatievermogen blijkt. Beeldend en sfeerscheppend schrijft hij over Lissabon en de reis door Frankrijk. Toch blijft het verhaal niet zo lang hangen dan ik gehoopt had. Dit is echter een perfect vakantieboek waarin je een aantal plekken in zuidelijk Europa leert kennen. EN je misschien, net als ik, ertoe wordt aangezet om eindelijk eens iets te gaan lezen van de beroemde Portugese dichter Fernando Pessoa. Want dat moet ook nog steeds gebeuren!

Titel: Branco & Julia
Auteur: Gert-Jan van den Bemd

Uitgever: Manteau

Jaar uitgave: 2022

 --- Je reactie wordt pas zichtbaar nadat ik ze heb goedgekeurd. Your reaction will become visible after I will have approved it. Votre réaction devient visible après que je l'aurai approuvée.